فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

داروی دوکسوروبایسین، که برای درمان تومورهای بدخیم سرطان استفاده می‌شود، دارای سمیت بالایی است، که با کنترل رهایش دارو در زمان و مکان مناسب به سلول‌های تومور، می‌توان شاهد کاهش سمیت داروی آزاد شده و اثرات جانبی بود. در این پژوهش، به بررسی رهایش داروی دوکسوروبایسین از نانوالیاف SiO2/DOX در شرایط آزمایشگاهی پرداختیم. نانوالیاف حاصل از نانوذرات SiO2/DOX به روش الکتروریسی، برای بررسی رهایش داروی ضدسرطانی دوکسوروبایسین استفاده شد. با استفاده از آنالیزهای پراش پرتوایکس (XRD)، الگوی پراش نانوالیاف SiO2/DOX، دارای ماهیت آمورف برای SiO2 است. میکروسکوپ الکترون روبشی انتشار میدان (FESEM)، قطر و طول تقریبی نانوالیاف را به ترتیب 400-300 نانومتر و چند ده میکرومتر نشان داد. بر مبنای آنالیز طیف سنجی پراش انرژی ایکس (EDX)، 18/30 % اتم سیلیکون، 84/31 % اتم اکسیژن، 83/29 % اتم کربن، 41/4 % اتم نیتروژن و 75/3 % اتم کلر در نمونه‌ها وجود دارد. آنالیز Xmap توزیع همگنی از اتم‌های سیلیکون، اکسیژن، کربن، کلر و نیتروژن را در نانوالیاف نشان می‌دهد. گونه‎ های عاملی و پیوندهای شیمیایی نانوالیاف با آنالیز طیف‌سنجی مادون قرمز تبدیل فوریه (FT-IR) آشکارسازی شد و نشان داد که سیلیکون دارای قله‌هایی درcm-1 1090، 804 مربوط به کشش نامتقارن و کشش متقارن در پیوند Si –O– Si می‌باشد، ارتعاشاتی از Si – OH در محدوده 3200 و 3600 ظاهر شد. نتایج نشان دهنده رهایش آهسته و پیوسته‌ای از دارو در شرایط آزمایشگاهی و در دمای 37 سلسیوس و 4/5pH= می‌باشد، که می‌توان از SiO2/DOX به عنوان حامل دارو در سیستم‌های درمان‌ هدفمند داروهای ضدسرطان استفاده کرد.