بررسی یادگیری حرکتی در کودکان دارای اختلال هماهنگی رشدی: یک مرور نظام‌مند

نویسندگان

1 گروه رفتار حرکتی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجائی، تهران، ایران

doi
10.32598/SJRM.15.1.3419
چکیده

مقدمه و اهداف اختلال هماهنگی رشدی یکی از شایع‌ترین اختلالات عصبی‌رشدی کودکان است که با تأخیر قابل‌توجه در اکتساب و اجرای مهارت‌های حرکتی مشخص می‌شود. با‌توجه‌به ماهیت این اختلال که مستقیماً با فرایند یادگیری در ارتباط است، هدف مطالعه حاضر، بررسی نظام‌مند ویژگی‌های یادگیری حرکتی در کودکان مبتلا به اختلال هماهنگی رشدی بود.مواد و روش‌ها مقالات مرتبط با این موضوع از پایگاه‌های اطلاعاتی معتبر شامل پابمد، گوگل اسکالر، ساینس دایرکت، الزیویر، سایک‌اینفو، امبیس، مدلاین، پروکوئست و وب‌آوساینس و با استفاده از کلید واژه‌های Motor learning، Motor sequence، Implicit learning، Explicit learning، Developmental coordination disorder، DCD، Procedural learning، Procedural motor sequence learning استخراج شدند. جست‌وجو با تمرکز بر مقالات منتشر‌شده بین سال‌های 2000 تا 2025 انجام شد. به‌منظور یافتن مقالات مرتبط و مناسب‌تر، منابع مقالات اولیه شناسایی‌شده نیز مورد بررسی قرار گرفتند. چکیده، عنوان و در صورت لزوم متن کامل مقالات مورد بررسی و ارزیابی قرار گرفت. برای ارزیابی کیفیت مطالعات، از چک‌لیست داونز و بلک استفاده شد.یافته‌ها یافته‌ها نشان می‌دهد کودکان اختلال هماهنگی رشدی با وجود نارسایی‌های حرکتی، توانایی یادگیری حرکتی ضمنی دارند، اما این فرایند نسبت به همتایان سالم کندتر و کم‌کارآمدتر است و نیازمند تمرین بیشتری است. همچنین یادگیری حرکتی صریح به دلیل تحمیل بار شناختی اضافی برای آن‌ها دشوارتر است، در‌حالی‌که یادگیری ضمنی، به‌ویژه در بستر تمرین‌های چندحسی (کلامی‌دیداری)، برای یادگیری در این کودکان مؤثرتر واقع می‌شود. نتیجه‌گیری با‌توجه‌به یافته‌ها، یادگیری حرکتی ضمنی مسیر مؤثرتری برای کسب مهارت از‌طریق تجربه و تکرار غیرآگاهانه در کودکان اختلال هماهنگی رشدی است و برنامه‌های آموزشی و مداخله‌‌‌ای توانبخشی باید بر تمرین‌های چندحسی و با تکیه بر قابلیت‌های یادگیری حرکتی ضمنی طراحی شوند تا کارایی یادگیری افزایش یابد.