فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه و اهداف هدف از پژوهش حاضر بررسی تأثیر تمرینات پلایومتریک و تمرینات مقاومتی کل بدن (TRX) بر مهارت‌های اساسی در پسران جوان فوتبالیست بود.مواد و روش‌ها پژوهش حاضر از نوع نیمه‌تجربی و کاربردی بود. نمونه آماری پژوهش شامل 45 پسر فوتبالیست با دامنه سنی 17 تا 20 سال بود که به‌طور تصادفی در 3 گروه تمرین پلایومتریک،‌ تمرین TRX و گروه کنترل تقسیم شدند. مهارت‌های اساسی شامل چابکی با استفاده از آزمون ایلی‌نویز، قدرت با استفاده از آزمون یک تکرار بیشینه، و سرعت با استفاده از آزمون دوی 30 متر اندازه‌گیری شدند. تمرینات پلایومتریک و TRX به‌مدت 8 هفته و هر هفته به‌مدت 3 جلسه در هر هفته توسط گروه‌های تجربی انجام شد. تجزیه‌و‌تحلیل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه 24 انجام شد. جهت تحلیل همگنی واریانس‌ها از آزمون لون، نرمال بودن از آزمون شاپیرو ویلک و مقایسه نتایچ بین‌گروهی از آزمون کوواریانس چند متغیره و مقایسه زوجی گروه‌ها از آزمون تعقیبی بونفرونی استفاده شد.یافته‌ها با‌توجه‌به نتایج آزمون لامبدای ویلکز (0/001=P) مشخص شد بین گروه پلایومتریک، TRX و کنترل در مهارت‌های اساسی اختلاف معنی‌داری وجود دارد. طبق نتایج بونفرونی مشخص شد بین 2 گروه تمرین پلایومتریک (0/72-=diffM؛ 0/007=p) و TRX (0/65-=diffM؛ 0/015=p) با گروه کنترل در چابکی اختلاف معنی‌داری وجود دارد. بین گروه تمرین پلایومتریک (3/31=diffM؛ 0/004=p) با گروه کنترل در شاخص قدرت عضلانی اختلاف معنی‌داری وجود دارد. بین گروه تمرین پلایومتریک (2/89=diffM؛ 0/009=p) با گروه کنترل در شاخص توان انفجاری پا در مرحله پس‌آزمون اختلاف معنی‌داری وجود دارد. به علاوه، بین 2 گروه تمرین پلایومتریک (0/25-=diffM؛ 0/05=p) و TRX (0/21-=diffM؛ 016/0=p) با گروه کنترل در سرعت دویدن در مرحله پس‌آزمون اختلاف معنی‌داری وجود داشت.نتیجه‌گیری با‌توجه‌به نتایج تحقیق میتوان نتیجه گرفت هر دو روش تمرینی برای ارتقای عملکرد بازیکنان فوتبال سودمند هستند، اما پلایومتریک از منظر ویژگی‌های عملکردی مرتبط با ورزش، مزیت نسبی بیشتری را ارائه می‌دهد.