مقایسه برنامه آموزشی شناختی و برنامه ‌شناختی‌حرکتی بر حافظه دیداری‌فضایی کودکان دارای سندرم‌داون 10 تا 12 ساله

نویسندگان

1 گروه رفتار حرکتی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه الزهرا تهران، ایران.

2 گروه رفتار حرکتی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران

3 گروه رفتار حرکتی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه الزهرا تهران، ایران.

4 گروه مربیگری ورزشی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.

doi
10.32598/SJRM.15.1.3422
چکیده

مقدمه و اهداف سندرم داون به‌عنوان شایع‌ترین علت ژنتیکی با نقایص قابل‌توجه در حوزه‌های مختلف شناختی به‌ویژه حافظه دیداری‌فضایی همراه است که این محدودیت‌ها عملکرد روزمره و یادگیری این کودکان را به‌شدت تحت تأثیر قرار می‌دهد. از این حیث، پژوهش حاضر با هدف مقایسه تأثیر برنامه آموزشی شناختی و برنامه ‌شناختی‌حرکتی بر حافظه دیداری‌فضایی کودکان با سندرم‌داون انجام شد.مواد و روش‌ها شرکت‌کنندگان 24 کودک با سندرم‌ داون با سن ۱۰ تا 12 سال بودند و به‌‌صورت تصادفی به 2 گروه تمرین شناختی و تمرینات ‌شناختی‌حرکتی تقسیم شدند. شرکت‌کنندگان هر دو گروه تکلیف حافظه ‌کاری دیداری‌فضایی هم‌زمان را در پیش‌آزمون انجام دادند. سپس کودکان به‌مدت 21 جلسه تحت تمرین قرار گرفتند. گروه تمرین شناختی در این مدت برنامه آموزشی شناختی کاگنی‌پلاس را انجام داد و گروه تمرینات ‌شناختی‌حرکتی بازی‌های ‌شناختی‌حرکتی متفاوت را انجام داد. بعد از اتمام جلسات آموزشی ارزیابی پس‌آزمون انجام شد. داده‌ها با استفاده از روش آماری تحلیل واریانس مدل ترکیبی (2 گروه×2 مرحله) تحلیل شدند.یافته‌ها نتایج نشان داد بین گروه تمرین شناختی و تمرین شناختی‌حرکتی در حافظه دیداری‌فضایی تفاوت معنادار وجود داشت (0/05>p). مقایسه میانگین‌ها نشان داد میانگین دقت پاسخ در گروه بازی شناختی (5/39±98/75) بهتر از گروه تمرین شناختی- حرکتی (5/27±62/25) بود. نتیجه‌گیری هر دو بازی شناختی و ‌شناختی‌حرکتی باعث افزایش دقت پاسخ در گروه‌ها شد و اثرگذاری بازی شناختی در ارتقای دقت پاسخ بیشتر بود. بازی‌های رایانه‌ای احساس کنترل‌پذیری را فراهم می‌کنند که این امر در‌نهایت باعث افزایش توجه پایدار و حافظه فعال می‌شود.