مقایسه تأثیر تمرینات تعادلی با تخته تعادل و تمرینات اصلاحی با تراباند بر تعادل ایستا و پویای دانش‌آموزان پسر دارای زانوی ضربدری

نویسندگان

1 گروه آسیب‌شناسی و تمرینات اصلاحی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.

2 گروه آسیب‌شناسی و بیومکانیک ورزشی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.

3 گروه آسیب‌شناسی و بیومکانیک ورزشی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.

4 گروه آسیب‌شناسی و تمرینات اصلاحی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.

doi
10.32598/SJRM.14.6.3373
چکیده

مقدمه و اهداف تعادل جزء جدایی‌ناپذیر حرکات روزمره و بخش مهمی در نیاز‌های پایه برای حرکت انسان است که در ناهنجاری‌های اسکلتی دچار اختلال می‌شود. هدف از پژوهش حاضر بررسی تأثیر 6 هفته تمرین تعادلی با تخته تعادل و تمرین با تراباند بر تعادل ایستا و پویای دانش‌آموزان پسر 9 تا 12 سال دارای زانوی ضربدری بود.مواد و روش‌ها 30 دانش‌آموز پسر که فاصله بین اپی‌کندیل‌های داخلی ران و قوزک‌های داخلی مچ پای آن‌ها بیش از ۳ سانتی‌متر بود، به‌عنوان دارای زانوی ضربدری شناخته شده و وارد مطالعه شدند. شرکت‌کنندگان با میانگین سنی 1/1±10/43 سال، قد 6/41±137/83سانتی‌متر)، وزن 5/17±36/57کیلوگرم و شاخص توده بدنی 1/35±19/14کیلوگرم بر متر مربع و بدون سابقه آسیب در اندام تحتانی، به‌صورت تصادفی در 3 گروه ۱۰ نفره شامل گروه تجربی تمرین با تراباند، گروه تمرینات تعادلی و گروه کنترل تقسیم شدند. گروه کنترل هیچ‌گونه برنامه تمرینی دریافت نکرد. قبل و بعد از اجرای برنامه تمرینی، تعادل ایستا و پویای آزمودنی‌ها به ترتیب با تست تعادل لک‌لک و ستاره اندازه‏گیری شد. برنامه تمرینی شامل 6 هفته و 3 جلسه در هفته و هر جلسه 60 دقیقه بود. تمرینات شامل تمرینات تعادلی با تخته تعادل یا تراباند بود. برای تجزیه‌و‌تحلیل داده‌ها از روش‌های آمار توصیفی، آزمون آنووا با اندازه‌گیری مکرر، تحلیل کوواریانس (آنکووا) و آزمون بونفرونی در سطح معنی‌داری α≤0/05 استفاده شد. یافته‌ها نتایج تحقیق نشان داد تعادل ایستای گروه‌های تمرین تعادلی (تخته تعادل) و تراباند در مقایسه با گروه کنترل در پس‌آزمون افزایش معنادار داشته است (P<0/05). همچنین مقایسه بین دو گروه تمرین تعادلی (تخته تعادل) و تمرین با تراباند در نمرات تعادل ایستا در پس‌آزمون تفاوت معناداری را نشان داد، به‌طوری‌که گروه تمرین تعادلی(‌تخته تعادل) نسبت به گروه تمرین با تراباند، افزایش معناداری در نمرات تعادل ایستا نشان داد (P<0/05). در تعادل پویا، تفاوت بین گروه‌های تمرین تعادلی و تمرین با تراباند در مقایسه با گروه کنترل در پس‌آزمون به‌صورت افزایش معنادار در نمرات تعادل مشاهده شد (P<0/05). با‌این‌حال تفاوت بین 2 گروه تمرین تعادلی و تراباند در تعادل پویا، از‌نظر آماری معنادار نبود (P>0/05).نتیجه‌گیری تمرینات تعادلی و تمرینات با تراباند هر دو تأثیر مثبت و معناداری بر بهبود تعادل ایستا و پویا در دانش‌آموزان پسر دارای زانوی ضربدری داشتند. با‌این‌حال، در تعادل ایستا، تمرینات تعادلی با تخته تعادل، اثربخشی بیشتری نسبت به تمرینات تراباند نشان دادند. درحالی‌که در تعادل پویا، تأثیر هر دو نوع تمرین مشابه و بدون تفاوت معنادار بود.