تأثیر تمرینات حسیحرکتی و ادراکیحرکتی بر روی مهارت اجتماعی کودکان 8 الی 12 ساله اختلال طیف اُتیسم با عملکرد بالا
نویسندگان
1 گروه رفتار حرکتی، دانشکده تربیت بدنی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
2 گروه رفتار حرکتی، دانشکده تربیت بدنی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
doi
10.32598/SJRM.14.6.3400چکیده
مقدمه و اهداف اُتیسم یک اختلال نورولوژیک است که از ابتدای کودکی آغاز میشود. ضعف در مهارتهای اجتماعی یکی از ویژگیهای اصلی این اختلال است. این پژوهش با هدف تعیین اثربخشی تمرینات حسیحرکتی و ادراکیحرکتی بر روی مهارتهای اجتماعی کودکان 8 الی 12 ساله اُتیسم با عملکرد بالا انجام شد. مواد و روشها در این پژوهش نیمهتجربی با طرح پیشآزمون و پسآزمون با گروه کنترل، جامعه آماری را کلیه کودکان مبتلا به اختلال طیف اُتیسم در یکی از مراکز نگهداری کودکان شهر تهران در سال 1403تشکیل میداد. از این جامعه آماری 24 نفر با روش نمونهگیری دردسترس انتخاب شدند و بهصورت غیرتصادفی در 2 گروه آزمایش و یک گروه کنترل تقسیم شدند (هر گروه 8 نفر) جایگذاری شدند. تمرینات حسیحرکتی بر مبنای برنامه مداخلهای کورتز در 7 محور بر روی یکی از گروههای آزمایش انجام شد که شامل 12 هفته پشتسر هم، هر هفته 3 جلسه و هر جلسه 60 دقیقه بود. همچنین تمرینات ادراکیحرکتی جانستون و رامون در 12 هفته پشت سر هم، هر هفته 3 جلسه و هرجلسه 60 دقیقه بر روی یکی دیگر از گروههای آزمایش اجرا شد. جهت گردآوری دادهها از مقیاس کارز و پرسشنامه نیمرخ مهارتهای اجتماعی اُتیسم استفاده شد. دادهها با روش تحلیل کوواریانس تکمتغیری و چندمتغیری در نرمافزار SPSS نسخه 24 مورد تجزیهوتحلیل قرار گرفتند. یافتهها نتایج نشان داد تمرینات حسیحرکتی و ادراکیحرکتی موجب بهبود معنادار مهارت اجتماعی کلی (P<0/001 ، F= 22/90)، تمرینات حسیحرکتی (001/P<00) و تمرینات ادراکیحرکتی (001/P<00) موجب بهبود معنادار تمرینات حسی حرکتی و ادراکیحرکتی شد.نتیجهگیری برایناساس میتوان نتیجه گرفت تمرینات حسیحرکتی و ادراکیحرکتی در بهبود علائم مهارتهای اجتماعی کودکان مبتلا به اُتیسم مؤثر بوده است.