بررسی چالشهای مؤسسات پژوهشی دولتی در ایران با نگاهی تاریخی به شرایط نهادی توسعه آنها: یک مطالعه پدیدارشناسانه
نویسندگان
1 استادیار گروه سیاست علوم و تحقیقات، مرکز تحقیقات سیاست علمی کشور، تهران ایران
doi
10.22034/jmi.2022.363893.2840چکیده
بهرغم اهمیت نقش کلیدیِ مؤسسات پژوهشی در شکلگیری حلقههای پیشران موتورهای محرکِ نوآوری، شواهد موجود نشان میدهد که کارکرد این مؤسسات در کشورهای در حال توسعه از جمله ایران آنطور که انتظار میرفته در نظام ملی نوآوری محقق نشده است. از این رو هدف اصلی پژوهش حاضر، شناساییِ چالشها و موانع پیشروی مؤسسات پژوهشیِ دولتی از منظر تجربه زیسته صاحبنظران مرتبط است. به این منظور با توجه به محدود بودنِ مطالعات موجود، از روششناسیِ پدیدار شناسی، بهره گرفته شد. یافتههای پژوهش حاکی از آن است که 6 چالشاصلی شامل «ابهام در مأموریتهای مؤسسات پژوهشی و عدم تبیین دقیق آنها»، «ساختار سازمانی و تشکیلات غیر متناسب»، «نظام تأمین مالیِ ناکارآمد و ایستا»، «عدم وجود رویههای متناسب برای مدیریت نیروی انسانی»، «فقدان رویهای نظاممند برای ارزیابی عملکرد مؤسسات» و «وجود موانع برای همکاری در سطوح ملی و بینالمللی» گریبانگیرِ مؤسسات پژوهشیِ دولتی است که باید مد نظر سیاستگذاران و تصمیمگیران در سطوح مختلف قانونی، راهبردی و اجرایی قرار گیرد.