شناسایی عوامل معماری حواسپرتکننده محیط درمان و تأثیر اصلاح آنها بر نتایج توانبخشی در کودکان اختلال نقص توجه/بیشفعالی: پیشنهادی برای مطالعه تحقیقاتی
نویسندگان
1 گروه معماری، دانشکده برنامهریزی و طراحی شهری و منطقهای، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.
doi
10.32598/SJRM.14.6.1چکیده
مقدمه و اهداف این مطالعه به بررسی چگونگی تأثیر محیط حواسپرتکننده بر نتایج درمانی کودکان مبتلا به اختلال نقص توجه/بیشفعالی (ADHD) که اغلب مشکلات پردازش حسی، کمبود توجه و چالشهای یادگیری را تجربه میکنند، خواهد پرداخت. اختلالات محیطی و بار حسی میتواند مانع تعامل و پیشرفت در طول درمان شود. این تحقیق پیشنهاد استفاده از فناوری ردیابی چشم را بهعنوان روشی غیرتهاجمی برای اندازهگیری توجه بصری کودکان و شناسایی عناصر طراحی، مانند نورپردازی، رنگ، شلوغی و چیدمان فضایی که در حواسپرتی، اضطراب یا عدم مشارکت نقش دارند، مطرح میکند.مواد و روشها این مطالعه با استفاده از طرح ترکیبی در دو مرحله انجام شد. در مرحله اول، رفتارهای خیره شدن کودکان (مدتزمان خیره شدن، حرکات جهشی و میزان خیره شدن) در طول درمان ثبت میشود تا ویژگیهای محیط حواسپرتکننده مشخص شوند. در مرحله دوم، این محیطها اصلاح میشوند تا عوامل حواسپرتی شناساییشده به حداقل برسند و پس از آن ارزیابی مجدد برای اندازهگیری بهبود در تمرکز، تعامل و رفتار انجام میشود. ارزیابیهای تکمیلی-پرسشنامه کوتاه حسی۲ (SSP2)، آزمون عملکرد مداوم کانرز (CPT-3) و پرسشنامه نقاط قوت و مشکلات (SDQ)- پاسخهای حسی و رفتاری را قبل و بعد از طراحی مجدد محیط ارزیابی خواهند کرد.یافتهها نتایج مورد انتظار شامل شناسایی عوامل کلیدی محیطی که مانع توجه میشوند، نشان دادن اثربخشی اصلاحات فضایی و ایجاد چارچوبی برای طراحی فضاهای درمانی بهینه برای کودکان مبتلا به ADHD است.نتیجهگیری یافتهها به دنبال ایجاد ارتباط بین توانبخشی بالینی و روانشناسی محیطی بوده و راهنمای اصول طراحی مبتنی بر شواهد رابرای مراکز درمانی، کلا سهای درس و محیطهای یادگیری فراهم خواهد کرد که بهتر نیازهای عصبی و حسی کودکان را پشتیبانی کند..