نقش «ترکیبهای ناسازگار دستوری» در چرندپرند دهخدا
نویسندگان
1 گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات، دانشگاه قم، قم، ایران.
2 گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه قم، قم، ایران.
doi
10.30465/copl.2025.51793.4279چکیده
دورۀ مشروطه علاوه بر تأثیر سیاسی و اجتماعی در تاریخ ایران، از نظر سادهنویسی در نثر فارسی و متون ادبی نیز دورهای مهم است و مطبوعات آن دوره بهویژه روزنامۀ صور اسرافیل و ستون طنز آن به نام «چرند پرند» از عوامل مؤثر در تحول نثر فارسی در دورۀ معاصر بوده است. موضوع این مقاله، بررسی و تحلیل نقش ترکیبهای ناساز دستوری در نوشتههای دهخدا در مجموعه «چرند پرند» در روزنامه صور اسرافیل است. نوشتههای طنز چرند پرند سرشار از نوآوریهای زبانی است که یکی از جلوههای برجسته آن، استفاده از ترکیبهای ناساز دستوری است. ترکیبهای ناساز دستوری، ساختارهایی هستند که از نظر صرفی، نحوی یا معنایی با قواعد زبان معیار ناسازند اما در قالب طنز، به شیوهای خلاقانه به کار میروند تا جنبههای انتقادی، کنایهآمیز و هجوآلود اثر را تقویت کنند. در این نوشتار، نمونههایی از این ترکیبات که از نظر صرفی، نحوی یا معنایی یا از چند نظر با زبان معیار ناسازند ارائه و تحلیل میشود. این مقاله نشان میدهد که چگونه این ناسازیهای زبانی که خود جلوهای از زبان عامیانه است، میتوانند به ابزاری مؤثر در بیان طنز اجتماعی و سیاسی تبدیل شوند. این ترکیبها، با ایجاد گسست در منطق زبانی رایج، موجب غافلگیری ذهنی مخاطب و در نتیجه خنده یا تأمل میشوند. همچنین کاربرد این ترکیبها روشی در سادهنویسی و شیوهای بود که زبان نوشتاری را به گفتاری نزدیک کرد و از عوامل تحول آفرین در نثر فارسی پیش از دورۀ کنونی بود.