ارائه مدل توسعه فناوری صنعت خودروسازی ایران مبتنی بر شبکه های همکاری مشترک
نویسندگان
1 استاد گروه مدیریت تکنولوژی ، دانشکده مدیریت و مهندسی صنایع ، صنعتی مالک اشتر، تهران ، ایران.
2 دانشجوی دکتری مدیریت تکنولوژی، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب، تهران، ایران.
3 استاد گروه مدیریت صنعتی، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب، تهران، ایران.
4 استاد گروه مدیریت بازرگانی، دانشکده مدیریت و اقتصاد، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.
doi
10.22034/jmi.2022.311125.2677چکیده
تخصصی شدن و افزایش روزافزون پیچیدگی فناوریها، کاهش دوره عمر فناوری و افزایش هزینه و ریسک توسعه از مهمترین دلایلی هستند که بنگاهها را ملزم به بهرهگیری از روشهای همکاری در توسعه فناوریها مینماید. در دهههای اخیر طراحی شبکهای اثربخش و کارآمد از همکاران در فرآیندهای مختلف صنعتی، به چالشی جدی تبدیل شده است. همانطور که همکاری موجب کاهش ریسک در نوآوری و توسعه فناوری میگردد، ریسکهایی نیز در خود همکاری فناورانه نهفته است که در نتیجه آن بر اساس مطالعات انجام گرفته درصد قابل توجهی از همکاریها با شکست یا عدم موفقیت کافی همکاری مواجه میگردند .در این پژوهش مدل پیشنهادی با تلفیق مدل توسعه تکنولوژی و مدل همکاری مشترک، در صنعت خودروسازی طراحی شده است. ابعاد مدل پیشنهادی عبارتند از: تحلیل راهبردی همکاری مشترک ، شناسایی سازمان همکار ، طرحریزی همکاری مشترک ، مدیریت و اجرای همکاری ، تحقیق و توسعه و آمادگی توسعه فناوری، طراحی محصول و تصدیق فناوری، یکپارچهسازی و اجرا ، پشتیبانی و توسعه فناوری جدیدنتایج این تحلیل حاکی از تایید ابعاد 8 گانه به همراه شاخصهای آنان بود. نتیجه پژوهش بیانگر آن است که بهره گیری از همکاری مشترک به ویژه در فناوریهای پیشرفته در صنعت خودرو میتواند سبب ایجاد مزیت رقابتی و رفع موانع تولید و ارتقا توانمندی دانش فنی اکتساب شده در سازمانهای تحقیق و توسعه خواهد بود. هچنین توسعه فناوری نیازمند هماهنگی بین کنشگران اصلی در فرایند توسعه فناوری میباشد تا علاوه بر ایجاد زیرساخت، آموزش، کاربرد، شرایط خدمات پس از فروش را در کلیه زنجیره تامین فراهم نمایند.
