فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه و اهداف سندرم آنتی‌بادی گلیکوپروتئین الیگودندروسیت میلین (موگاد ) یک بیماری التهابی نادر است که سیستم عصبی مرکزی را تحت تأثیر قرار می‌دهد و در آن سیستم ایمنی بدن فیبرهای میلینه در اعصاب بینایی، مغز و نخاع را مورد هدف قرار می‌دهند. این بیماری می‌تواند به طیف وسیعی از علائم، ازجمله مشکلات بینایی، ضعف عضلانی، سفتی یا فلج، گیجی، تشنج و سردرد منجر شود. علی‌رغم در دسترس بودن درمان‌های پزشکی و دارویی، کاردرمانی با رویکردی جامع و کل‌نگر مؤثرترین گزینه برای توانبخشی محسوب می‌شود، زیرا هر دو حوزه جسمی و روانی در این سندرم درگیر است.مواد و روش در این مطالعه، پسر 7 ساله‌ای با تشخیص سندروم موگاد که خدمات کاردرمانی دریافت کرده بود، معرفی شد. بیمار پس از بستری شدن در بیمارستان و با تشخیص موگاد به کلینیک کاردرمانی ارجاع شد. پس از دریافت مداخلات کاردرمانی از جمله درمان‌های عصبی-تکاملی(تکنیک‌های لویت و بوبت)، تجویز اسپلینت و وسایل کمکی به‌مدت 1 سال، بهبودی در زمینه‌های مختلف از جمله تون عضلانی، رشد حرکتی ظریف و درشت، تعادل و فعالیت‌های روزانه حاصل شد. به‌منظور بررسی وضعیت کودک و پیگیری پیشرفت درمان در این مدت از ابزارها و تست‌های تخصصی (لیست ارزشیابی ناتوانی کودکان، آشورث، شاخص‌های رشدی، تست کوتاهی عضلات ومقیاس مجموعه مهارت‌های عملکردی شایستگی موقت مدرسه) جهت سنجش حوزه‌ها و ابعاد مختلف استفاده شد.یافته‌ها کودک پیشرفت‌های چشمگیری در مهارت‌های حرکتی درشت نشان داد. بااین‌حال، پیشرفت در راه رفتن و تعادل کند بود و نیاز به آموزش گسترده داشت. مهارت‌های حرکتی ظریف با وجود مداخلات فشرده، همچنان چالش برانگیز بودند. در طول 1 سال مداخله، بهبود قابل‌توجهی در تون عضلانی، تحرک عملکردی و فعالیت‌های زندگی روزمره مشاهده شد.نتیجه‌گیری کاردرمانی نقش اساسی در بهبود عملکردی این کودک مبتلا به موگاد داشت. تحقیقات آینده برای بررسی پیامدهای درازمدت و توسعه پروتکل‌های استانداردشده برای توانبخشی در کودکان مبتلا به این بیماری نادر توصیه می‌شود.