ارتباط آسیب‌های ورزشی با شاخص‌های فیزیولوژیک و عملکردی در ورزشکاران پارالمپیکی شرکت‌کننده در بازی‌های تابستانی ۲۰۲۴ پاریس

نویسندگان

1 گروه تندرستی و بازتوانی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.

2 گروه تندرستی و بازتوانی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.

3 گروه تندرستی و بازتوانی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.

doi
10.32598/SJRM.14.4.3352
چکیده

مقدمه و اهداف ورزشکاران پارالمپیکی به دلیل شرایط جسمانی خاص در معرض آسیب‌اند که ممکن است عملکردشان را کاهش دهد. هدف از این پژوهش بررسی ارتباط آسیب‌های ورزشی با شاخص‌های فیزیولوژیکی و عملکردی در پارالمپیک ۲۰۲۴ پاریس است. مواد و روش‌ها این مطالعه به روش توصیفی‌تحلیلی و با مشارکت ۷۶ ورزشکار مرد و زن از ۱۱ رشته ورزشی شرکت‌کننده در المپیک پارالمپیک ۲۰۲۴ پاریس، با میانگین سنی ۹۹/۲±۳۲ سال انجام شد. داده‌ها از‌طریق آزمون‌های قدرت ایزوکینتیک (دستگاه Biodex)، توان بی‌هوازی (آزمون وینگیت)، تعادل ایستا (آزمون استروک) و تعادل پویا (آزمون وای) جمع‌آوری شد. برای سنجش آسیب‌های ورزشی از پرسش‌نامه استاندارد و معتبر اسلو شامل 4 مؤلفه اصلی استفاده شد.یافته‌ها نتایج نشان داد تفاوت میانگین امتیاز مؤلفه‌های پرسش‌نامه اسلو بین گروه‌های سالم و آسیب‌دیده از‌نظر آماری معنادار بود (05/P<0) که نشان می‌دهد آسیب‌های ورزشی به‌طور واقعی و قابل‌اطمینان با افزایش درد، افت عملکرد و کاهش کیفیت تمرین مرتبط هستند. مشارکت (0/001=p)، عملکرد ورزشی (0/001=p)، احساس درد (0/001=p)، اختلال در تمرین (0/027=p) و امتیاز کل (0/001=p) در مقابل مقایسه میانگین شاخص‌های فیزیولوژیکی بین 2 گروه سالم و آسیب‌دیده نشان داد این تفاوت‌ها از‌نظر آماری معنادار نبودند. به‌طور مشخص، مقادیر به‌دست‌آمده از آزمون تی برای قدرت زانوی راست (0/945=p)، قدرت زانوی چپ (0/354=‌p‌) توان اوج بی‌هوازی (0/498=p)، توان متوسط بی‌هوازی (0/352=p) تعادل ایستا (373/p=0) و تعادل پویا (0/326=p) بیانگر نبود اختلاف معنادار بین 2 گروه بودند.نتیجه‌گیری یافته‌ها بر ضرورت بهره‌گیری هم‌زمان از ارزیابی‌های ذهنی و عینی در تحلیل عملکرد ورزشکاران پارالمپیکی تأکید دارند و می‌توانند راهنمای طراحی برنامه‌های تمرینی، بازتوانی و پیشگیری از آسیب در این گروه باشند.