تحلیل شریانهای حیاتی شهر تهران با رویکرد مدیریت بحران(مطالعه موردی منطقه 9)
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای رشته جغرافیا و برنامه ریزی شهری، واحد سمنان، دانشگاه آزاد اسلامی، سمنان، ایران.
2 استادیار جغرافیای طبیعی، واحد سمنان، دانشگاه آزاد اسلامی، سمنان، ایران.
3 دانشیار گروه جغرافیا، واحد سمنان، دانشگاه آزاد اسلامی، سمنان، ایران
doi
چکیده
شریانهای حیاتی شهرها مهمترین مؤلفههای پایداری و پویایی اقتصادی، اجتماعی و حتی فرهنگی و سیاسی آنها محسوب میشوند. در تحلیل شریانهای حیاتی آن چیزی که در شرایط عادی مهم است ظرفیت و کیفیت کارایی آنها برای استفاده شهروندان است؛ اما در هنگام وقوع بحرانهای طبیعی و انسانساز موضوع مهم این است که شریانهای حیاتی شهر در راستای مدیریت بحران حادث شده نسبتاً قابل اتکاء باشند که این مسئله تا حد زیادی تعیین کننده کیفیت آنها است. شهر تهران از گذشته تاکنون در معرض بحرانهای طبیعی و مصنوع بوده و طبیعتاً بایستی با رویکرد مدیریت بحران به تحلیل شریانهای حیاتی آن اقدام شود. سؤال اصلی مقاله حاضر این است که شریانهای حیاتی شهر تهران با تأکید بر منطقه یک در چارچوب رویکرد مدیریت بحران چه وضعیتی دارند؟ فرضیه پژوهش این است که به نظر میرسد بهترین روش برای سنجش میزان کیفیت و کارایی شریانهای حیاتی شهر تهران به دست آوردن سرانه تأمین کمی و کیفی سیستمهای آبرسانی، برق، مخابرات و حمل و نقل در هر منطقه و تطبیق و تحلیل آن با استانداردهای علم مدیریت بحران است. نتایج مقاله نشان میدهد که وضعیت شریانهای حیاتی تهران با رویکرد مدیریت بحران در منطقه ۹ تهران بیانگر این واقعیت است که حدود ۷۰ درصد از بافت محدوده دارای آسیبپذیری متوسط رو به بالا است. با توجه به این مقدمه در این مقاله تلاش میشود با استفاده از اطلاعات و آمارهای موجود در مورد شریانهای حیاتی شهر تهران و نقشهها و جداول کاربردی و نیز کتب و مقالات علمی و پژوهشی به تحلیل وضعیت شریانهای حیاتی شهر تهران با تأکید بر منطقه نه در چارچوب رویکرد مدیریت بحران پرداخته شود.