آثار تحریک فراجمجمه‌ای با جریان مستقیم قبل یا هم‌زمان با بازخورد بینایی آینه بر هماهنگی چشم و دست در کودکان مبتلا به فلج مغزی یک‌طرفه

نویسندگان

1 گروه رفتار حرکتی و حرکات اصلاحی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران.

2 گروه فیزیولوژی ورزش، آزمایشگاه متابولیسم و ​​عملکرد ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران.

3 گروه تحقیقاتی در علوم اعصاب حرکت انسان، گروه تربیت بدنی، دانشگاه فدرال ریو گراند دو نورته، ناتال، برزیل.

4 عضو هیات علمی/ دانشگاه رازی، دانشکده علوم ورزشی

5 گروه نورولوژی کودکان، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه، کرمانشاه، ایران.

doi
10.32598/SJRM.14.3.3341
چکیده

مقدمه و اهداف پلاستیسیته عصبی به سازماندهی مجدد مسیرهای عصبی جدید اشاره دارد. بازخورد بینایی آینه یک تکنیک توانبخشی عصبی مکمل است که همراه با فناوری‌های نوین مانند تحریک فراجمجمه‌ای با جریان مستقیم از نوروپلاستیسیته بهره می‌برند. هدف این مطالعه بررسی اثر تحریک فراجمجمه‌ای با جریان مستقیم پیش و حین بازخورد بینایی آینه بر هماهنگی چشم و دست در کودکان مبتلا به فلج مغزی یک‌طرفه است.مواد و روش‌ها 12 کودک (میانگین سنی 2/29 ±7/57) مبتلا به فلج مغزی یک‌طرفه در این مطالعه تصادفی، متقاطع، دوسوکور و با طرح آزمایشی درون‌گروهی شرکت کردند. آن‌ها به‌طور تصادفی در معرض یکی از چهار شرایط مداخله‌ای قرار گرفتند: ۱. تحریک آندال آفلاین؛ ۲. تحریک شم آفلاین؛ 3. تحریک آندال آنلاین؛ ۴. تحریک شم آنلاین، با 1 هفته فاصله. آزمون یکپارچگی بینایی-حرکتی بیری برای ارزیابی هماهنگی چشم و دست استفاده شد. داده‌ها با آنالیز واریانس دوراهه با اندازه‌گیری‌های تکراری (4 عامل شرایط و 2 عامل زمان) تحلیل گردیدند.یافته‌ها نتایج نشان داد هماهنگی چشم و دست در شرایط آندال آفلاین به‌صورت معنی‌داری بیشتر از سایر شرایط بود (0/05>P). همچنین، نتایج اثر ساده زمان نشان داد مقادیر هماهنگی چشم و دست در شرایط آندال آفلاین به‌صورت معنی‌داری افزایش یافته بود (0/05>P)، درحالی‌که در شرایط آندال آنلاین به‌طور معنی‌داری کاهش یافته بود (0/003=P). همچنین نتایج نشان داد در شرایط شم آنلاین و شم آفلاین تفاوت معنی‌داری در نتایج مشاهده نشد (0/05>P).نتیجه‌گیری نتایج این پژوهش نشان داد اعمال متوالی دو مداخله (آفلاین) در مقایسه با سایر شرایط نتایج بهتری به همراه داشت. این امر به‌دلیل مکانیسم تحریک پرایمینگ است که در آن فعالیت‌های قبلی پاسخگویی مؤثرتری به تمرینات بعدی ایجاد می‌کند، اما اعمال هم‌زمان (آنلاین)، به کاهش عملکرد منجر شد که این موضوع به مکانیسم تداخل زمینه‌ای مرتبط است. بنابراین درنظرگرفتن مکانیسم پرایمینگ توسط کار درمانگران می‌تواند به‌طور قابل‌توجهی بهبود عملکرد حرکتی را تسهیل کند.