تحلیلی تاریخی برعلل شکست در پروژههای توسعه صنعت نفت
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری مدیریت صنعتی گرایش مدیریت سیستم ها، دانشکده اقتصاد، مدیریت و علوم اداری، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران
2 دانشیار، گروه مدیریت بازرگانی، دانشکده اقتصاد، مدیریت و علوم اداری، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران.
3 استاد، گروه مدیریت صنعتی، دانشکده مدیریت و اقتصاد، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
4 استادیار گروه مدیریت صنعتی، دانشکده اقتصاد، مدیریت و علوم اداری، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران.
doi
10.22034/jmi.2021.287575.2576چکیده
پروژههای توسعه منطقه انرژی پارس تجربهای یکپارچه و ملی برای ایجاد زیرساختهای بالادستی و پاییندستی متمرکز در صنعت نفت است که در دستیابی به اهداف مورد انتظار و بهرهبرداری در زمان مقرر با شکست روبهرو شد. لذا مقاله حاضر به علل شکست و استخراج درسآموختههای آن برای سایر پروژههای توسعه صنعت نفت میپردازد. این پژوهش دارای رویکرد کیفی است و با استراتژی روایتی و جمعآوری دادهها از طریق مصاحبههای نیمه ساختار یافته با مدیران و متخصصین فعال در اجرای این پروژهها متشکل از کارفرمایان، پیمانکاران و مهندسین مشاور، چهار دورهی زمانی در فرایند توسعه طرحهای صنعتی منطقه انرژی پارس واقع در عسلویه را از سال 1377 تا 1400 بررسی مینماید. بر اساس نتایج، علل اصلی شکست پروژههای مورد مطالعه را میتوان به نگاه به خارج در فرایند توسعه، وابستگی در تأمین تجهیزات و اجرای کلان پروژهها توسط شرکتهای خارجی در کنار عدم اتخاذ راهبرد مناسب برای آموزش نیروی انسانی متخصص و انتقال دانش فنی و مدیریتی برای طراحی در دورهی حضور فعال پیمانکاران بینالمللی صاحب صلاحیت؛ عدم استفاده از ظرفیت مدیران شایسته به دلیل تغییر مکرر سیاسی تصمیمگیران اصلی وزارت نفت در دورهی تحریمها؛ توجه به مسئله افزایش فروش نفت در برابر نگاه توسعهمحور به این صنعت در دورهی برجام؛ تشدید تحریمها و مهاجرت نیروی انسانی متخصص به خارج از کشور نسبت داد. سیر تاریخی توسعه صنعت نفت بیانگر ضرورت ایجاد تحولی بنیادی در تمامی سطوح کلان و خرد با هدف برنامهریزی کارآمد، افزایش توانمندی فناورانه، بومیسازی دانش فنی، خودکفایی در ساخت تجهیزات و اجرای پروژهها توسط پیمانکاران ایرانی است.