فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه و اهداف دیسپلازی مفصل ران یکی از بیماری‌های مفصل ران می‌باشد. بیماران مبتلا به دیسپلازی دارای هندسه غیرطبیعی استابولوم هستند که به پوشش ناکافی سر استخوان ران منجر می‌شود. پوشش ضعیف سر استخوان ران و جانبی شدن نسبی سر استخوان ران سطوح تماس داخل مفصل را کاهش می‌دهد، بارگذاری داخل مفصل ران را تغییر می‌دهند و به افزایش تنش مکانیکی در سراسر مفصل ران در نتیجه آسیب بافتی منجر می‌شوند. چنین تنشی سایش غضروف مفصلی را تسریع می‌کند و بیماران را مستعد ابتلا به ارتروز اولیه مفصل ران می‌کند. نیروهای عضلانی و نیروهای واکنش مفصل، عوامل مکانیکی اصلی در بارگذاری مفصل ران هستند و در بیماران مبتلا به دیسپلازی مفصل ران، این نیروها تغییر می‌کنند. بررسی ارتباط میان فعالیت عضلانی، الگوی راه رفتن و نیروی تماس مفصل می‌تواند به درک بهتر مکانیسم‌های پاتوفیزیولوژیک دیسپلازی مفصل ران و توسعه روش‌های درمانی مؤثرتر کمک کند. این مقاله با هدف تحلیل این ارتباطات و شناسایی عوامل تأثیرگذار بر بهبود عملکرد مفصل ران در افراد مبتلا به دیسپلازی ارائه شده است. اطلاعات و نتایج به‌دست‌آمده از این پژوهش می‌تواند در یک محیط بالینی برای کمک به تمرین قدرت عضلانی مورد استفاده قرار گیرد و درنتیجه می‌تواند توان‌بخشی و مدیریت بالینی چنین بیمارانی را افزایش دهد. هدف از مطالعه حاضر بررسی و مقایسه‌ فعالیت عضلات کمربند لگنی در افراد دارای دیسپلازی مفصل ران با افراد سالم با استفاده از مدل‌سازی سیستم اسکلتی عضلانی می‌باشد.مواد و روش‌ها در این پژوهش 10 فردسالم با میانگین سنی (1/68±23) و 10 بیمار دارای دیسپلازی مفصل ران در طرف چپ با میانگین سنی (54/2±25) انتخاب و به‌صورت داوطلبانه جهت به‌دست آوردن و مقایسه فعالیت عضلات گلتوس مدیوس، گلتوس ماکزیموس، رکتوس فموریس و تی‌اف‌ال مورد پژوهش قرار گرفتند. در این پژوهش از داده‌های راه رفتن افراد سالم و بیمار جهت استفاده در نرم‌افزار اپن سیم و به‌دست آوردن فعالیت عضلات استفاده شد.یافته‌ها در مشخصات جمعیت‌شناختی آزمودنی‌ها بین دو گروه سالم و دیسپلازی تفاوت معناداری وجود نداشت (05/P>0). سطح معناداری فعالیت عضلانی در عضلات گلوتئوس مدیوس، تنسور فاشیا لاتا و رکتوس فموریس کمتر از 0/05 به دست آمد. عضلات گلوتئوس مدیوس، تنسور فاشیا لاتا در افراد مبتلا به دیسپلازی فعالیت بیشتری نسبت به گروه کنترل داشتند. فعالیت عضله‌ گلتوس ماکزیمم هم نسبت به گروه کنترل افزایش پیدا کرد. در عضله رکتوس فموریس فعالیت کاهش پیدا کرد. نتیجه‌گیری نتایج پژوهش حاضر نشان داد در سیکل راه رفتن میزان فعالیت عضلات در افراد دارای دیسپلازی در مقایسه با افراد سالم افزایش یافته است. دیسپلازی مفصل ران باعث کوتاه‌تر شدن بازوی گشتاوری عضله می‌شود. این امر باعث افزایش نیرو در عضله جهت به‌دست آوردن گشتاور درخواستی می‌شود. در این پژوهش مشاهده شد دیسپلازی باعث افزایش فعالیت عضلات می‌شود. زمانی که عضله فعالیتش افزایش پیدا می‌کند یعنی درواقع نیروی عضله افزایش می‌یابد. افزایش نیروی عضله کارایی حرکت را از بین می‌برد و نیروی بین استخوانی را افزایش می‌دهد. ازاین‌رو برای درمان دیسپلازی مفصل ران باید یک راه کار ارائه شود.