فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه و اهداف بی‌ثباتی مزمن مچ پا از شایع‌ترین آسیب‌های ورزشی است. عدم موفقیت روش‌های نشان می‌دهد باید مکانیسم‌های این آسیب را به‌عنوان یک آسیب مرکزی مورد بررسی قرار داد. بررسی فازهای شروع راه ‌رفتن، ایمن‌ترین گزینه برای سنجش مکانیسم‌های کنترل عصبی است. با‌توجه‌به اینکه مطالعات کمی در حوزه مدت‌زمان فاز تنظیمات وضعیتی پیش‌بینانه و جبرانی صورت گرفته است؛ این مطالعه با هدف مقایسه زمان تنظیمات وضعیتی پیش‌بینانه و جبرانی در افراد مبتلا به بی‌ثباتی مزمن مچ پا با افراد سالم در شروع راه ‌رفتن انجام شد.مواد و روش‌ها در این مطالعه نیمه‌آزمایشگاهی 19 بیمار مبتلا به بی‌ثباتی مزمن مچ پا در این مطالعه (۹ زن و ۱۰مرد، با میانگین سنی 98/1±‌۲۱/۲۱سال، قد9/10 ± 175/31 سانتی‌متر و وزن 15/12±70 /89 کیلوگرم) با سابقه حداقل 2 مورد پیچ‌خوردگی مچ پا بین ۳ تا ۱۲ ماه گذشته و ۱۹ ورزشکار سالم (۹ زن و ۱۰ مرد، با میانگین سنی 2/19±‌22/47 سال، قد 9/10±‌175/31 سانتی‌متر و وزن 10/11 ± 68/47کیلوگرم) به‌عنوان آزمودنی شرکت کردند. آزمودنی‌ها، روی صفحه نیرو ایستاده و با شنیدن علامت صوتی، راه‌ رفتن را آغاز کردند. سپس مدت‌زمان فاز شروع‌ راه‌ رفتن و مدت‌زمان فازهای وضعیتی پیش‌بینانه و جبرانی با نرم‌افزار متلب محاسبه شد. مقایسه مدت‌زمان فاز شروع راه رفتن با آزمون تی مستقل انجام شد. برای مقایسه کلی مدت‌زمان فازهای تنظیمات وضعیتی پیش‌بینانه و جبرانی از آزمون مانووا و برای تحلیل جزئی این فازها از آزمون تعقیبی توکی استفاده شد.یافته‌ها نتایج نشان داد مدت‌زمان فاز شروع راه رفتن در گروه بی‌ثباتی مزمن مچ پا کوتاه‌تر از افراد سالم است (0/018=P). همچنین نتایج نشان داد مدت‌زمان فاز تنظیمات وضعیتی پیش‌بینانه در گروه بی‌ثباتی مزمن مچ پا کوتاه‌تر از گروه سالم بود (0/009=P)، اما تفاوت معناداری در مدت‌زمان فاز تنظیمات وضعیتی جبرانی بین 2 گروه مشاهده نشد (2/15=P).نتیجه‌گیری کاهش مدت‌زمان فازهای شروع راه رفتن و تنظیمات وضعیتی پیش‌بینانه در افراد مبتلا به بی‌ثباتی مزمن مچ پا نشان‌دهنده تغییر در استراتژی‌های کنترل عصبی، به‌ویژه مسیرهای فوق نخاعی است. همچنین عدم تفاوت در زمان فاز تنظیمات وضعیتی جبرانی ممکن است به دلیل تجربه و یادگیری مکانیسم‌های جبرانی در مواجهه با شرایط بحرانی باشد.