اثربخشی پوشیدن جلیقه وزین در بافتار کلاس درس بر عملکرد حرکتی و توجه در کودکان با اختلالات یادگیری خاص

نویسندگان

1 گروه آموزشی کاردرمانی، دانشکده علوم پیراپزشکی و توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران.

2 گروه آموزشی کاردرمانی، دانشکده علوم پیراپزشکی و توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران.

3 گروه آموزشی مددکاری اجتماعی، مرکز تحقیقات عوامل اجتماعی بر سلامت، دانشکده علوم پیراپزشکی و توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران.

4 گروه آموزشی کاردرمانی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران.

doi
10.32598/SJRM.14.1.3256
چکیده

مقدمه و اهداف این مطالعه با هدف بررسی تأثیر تحریک حسی با استفاده از جلیقه وزین در بافتار کلاس درس بر مهارت‌های حرکتی و توجهی در کودکان با اختلالات یادگیری خاص انجام شده است. مواد و روش‌ها این مطالعه نیمه‌آزمایشی در 10 کودک با اختلالات یادگیری خاص انجام شد. نمونه‌گیری به شکل در دسترس انجام شد و شرکت‌کنندگان به شکل تصادفی و با کمک جدول اعداد تصادفی به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. مهارت‌های حرکتی و توجهی در دو مرحله پیش‌آزمون و پس‌آزمون به‌ترتیب با مقیاس کفایت حرکتی برونینکز اوزرتسکی و مقیاس توجه مداوم اندازه‌گیری و ثبت شدند. مداخله پژوهش جهت ارائه تحریک حسی، پوشیدن جلیقه وزین به قرار هفته‌ای 3 جلسه به‌مدت 45 دقیقه هم‌زمان با انجام تکالیف درسی در طول کلاس درس طبق ارزیابی و تشخیص کاردرمانگر انجام می‌شد. یافته‌ها اختلاف بین میانگین‌های دو گروه بعد از مداخله در مهارت‌های حرکتی ظریف، هماهنگی دو طرفه و نمره کل حرکتی معنی‌دار نشده است (مقدار P به‌ترتیب برابر با 0/76، 0/92 و 0/20 می‌باشد)، درحالی‌که در مهارت‌های حرکتی درشت این تغییر معنی‌دار می‌باشد (0/01=P). همچنین بین نمرات پیش‌آزمون و پس‌آزمون توجه در گروه‌های مداخله و مقایسه تفاوت معنی‌داری وجود نداشت که به‌ترتیب در تعداد خطا، تعداد پاسخ صحیح و زمان واکنش بعد از مداخله تغییر معنی‌داری مشاهده نشده است (0/45، 0/56، 0/42).نتیجه‌گیری نتایج مطالعه حاضر نشان داد استفاده از تحریک حسی با استفاده از جلیقه وزین در کلاس درس و در طول انجام تکالیف مدرسه به تنهایی نمی‌تواند در بهبود مهارت‌های حرکتی و توجه کودکان با اختلالات یادگیری مؤثر باشد.