بررسی ارتباط بین کفایت حرکتی و عملکرد مدرسه: نقش جنسیت در کودکان طبیعی مقطع ابتدایی

نویسندگان

1 گروه کاردرمانی، کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران.

2 گروه کاردرمانی، کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران.

3 گروه کاردرمانی، مرکز تحقیقات توانبخشی اعصاب اطفال، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران.

4 گروه کاردرمانی، دانشکده علوم بهداشت رادی، دانشگاه منیتوبا، وینیپگ، کانادا.

5 گروه کاردرمانی، مرکز تحقیقات فیزیوتراپی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران.

doi
10.32598/SJRM.14.1.3301
چکیده

مقدمه و اهداف کفایت حرکتی نقش مهمی در آمادگی کودکان برای ورود به مدرسه دارد و نقص در این مهارت‌ها می‌تواند مانع موفقیت تحصیلی شود. پژوهش‌ها نشان داده‌اند که مهارت‌های حرکتی می‌توانند پیش‌بینی‌کننده موفقیت تحصیلی در کودکان ابتدایی باشند. یکی از عواملی که با رابطه بین کفایت حرکتی و عملکرد تحصیلی ارتباط دارد، جنسیت است. تفاوت‌های زیستی و اجتماعی میان دختران و پسران ممکن است به توسعه متفاوت مهارت‌های حرکتی آن‌ها منجر شود. این پژوهش با هدف بررسی نقش جنسیت در رابطه بین کفایت حرکتی و عملکرد مدرسه در دانش‌آموزان دبستانی انجام شده است.مواد و روش‌ها در این مطالعه از ابزارهای آزمون کفایت حرکتی برونینکس-اوزرتسکی2 نسخه کوتاه (BOT-2 SF) برای ارزیابی حرکات درشت، ظریف و هماهنگی اندام فوقانی و آزمون عملکرد مدرسه (SFA) برای سنجش عملکرد مدرسه دانش‌آموزان استفاده شد. نمونه شامل 225 دانش‌آموز از مدارس عادی شهر تهران با میانگین سنی 19/79±115/85 (برحسب ماه) بود که از این تعداد، 84 نفر دختر و 141 نفر پسر بودند.یافته‌ها تحلیل داده‌ها و نتایج آنالیز آماری نشان داد که تفاوت معنی‌داری در همبستگی میان کفایت حرکتی و عملکرد مدرسه دانش‌آموزان دختر و پسر وجود دارد (0/05>P). این نتایج نشان داد که در پسران، ارتباط مهارت‌های حرکتی درشت با عملکرد تحصیلی قوی‌تر است، درحالی‌که در دختران، هماهنگی اندام فوقانی و مهارت‌های حرکتی ظریف با عملکرد تحصیلی ارتباط بیشتری دارند.نتیجه‌گیری نتایج این پژوهش نشان می‌دهد که جنسیت می‌تواند به‌طور معنی‌داری با کفایت حرکتی و عملکرد تحصیلی ارتباط داشته باشد. مهارت‌های حرکتی درشت در پسران و مهارت‌های ظریف و هماهنگی اندام فوقانی در دختران ارتباط قوی‌تری با عملکرد مدرسه دارند. این تفاوت‌ها می‌تواند ناشی از عوامل زیستی، تفاوت‌های هورمونی و همچنین عوامل اجتماعی و محیطی همچون نقش والدین و مربیان باشد. این یافته‌ها می‌تواند به طراحی برنامه‌های آموزشی متناسب با نیازهای حرکتی هر جنسیت کمک کند.