تأثیر درمان فشرده دو دستی دستـبازو شامل اندام تحتانی بر مشارکت کودکان مبتلا به فلج مغزی: یک مرور حوزهای
نویسندگان
1 گروه کاردرمانی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران.
2 گروه کاردرمانی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران.
3 گروه کاردرمانی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران.
4 گروه کاردرمانی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران.
doi
10.32598/SJRM.13.6.3261چکیده
مقدمه و اهداف فلج مغزی بهعنوان یکی از علل شایع ناتوانی در کودکان در اثر آسیب به مغز است. به همین دلیل، کودکان مبتلا به فلج مغزی باید در یک پروسه توانبخشی مناسب با سن و مرحله رشدی خود قرار بگیرند. رویکردهای درمانی مختلفی برای بهبود وضعیت کودکان مبتلا به فلج مغزی وجود دارد. بااینحال کمتر رویکردی یافت میشود که بهطور اختصاصی هم بر روی اندام فوقانی و هم اندام تحتانی تمرکز داشته باشد. در این بین، درمان فشرده دو دستی دستـبازو شامل اندام تحتانی، بهعنوان رویکردی مطرح شد که میتواند بر اندام فوقانی و همینطور اندام تحتانی کودکان مبتلا به فلج مغزی تأثیر بگذارد. مطالعه حاضر به مروری کوتاه بر اثربخشی رویکرد درمان فشرده دو دستی دستـبازو شامل اندام تحتانی در کودکان مبتلا به فلج مغزی میپردازد.مواد و روشها در این مطالعه مروری جامع در پایگاههای اطلاعاتی پابمد، وبآو ساینس و اسکوپوس در طی سالهای 2014 تا 2024 انجام شده است. در طی بررسیهای انجامشده، 21 مقاله در پایگاه داده پابمد، 36 مقاله در پایگاه داده وبآو ساینس و 25 مقاله در پایگاه داده اسکوپوس یافت شد.این مطالعه با استفاده از کلید واژههای CP ،Cerebral Palsy ،HABIT-ILE وHand-Arm Bimanual Intensive Therapy Including Lower Extremities انجام شده است. علاوهبراین، عملگرهایی مانند AND و OR، برای ترکیب این اصطلاحات و به دست آوردن یافتههای سازندهتر استفاده شدند.یافتهها درمان فشرده دو دستی دستـبازو شامل اندام تحتانی، نتایج امیدوارکنندهای درزمینه بهبود عملکرد اندام فوقانی و تحتانی در کودکان مبتلا به فلج مغزی نشان داده است. در این مطالعه 82 مقاله یافت شد که باتوجهبه معیارهای ورود و خروج، 6 مقاله وارد مطالعه و بررسی شدند.نتیجهگیری رویکرد درمان فشرده دو دستی دستـبازو شامل اندام تحتانی به دلیل ماهیت آن بسیار مورد توجه درمانگران قرار گرفته است. بااینحال مطالعات بسیار کمی در این زمینه انجام شده است. به نظر میرسد به انجام مطالعات بزرگتر و قویتر جهت بررسی این رویکرد ازنظر بازه سنی موردمطالعه و مقدار زمان انجام مداخلات و همینطور تعمیم این رویکرد به دیگر مشکلات نورولوژی نیاز است.