تأثیر بازخورد بیرونی بر کینماتیک اندام تحتانی و قدرت واکنشی افراد با ولگوس دینامیک زانو حین انجام تکلیف حرکتی پرش فرود
نویسندگان
1 گروه آسیبشناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده تربیتبدنی و علوم ورزشی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران.
doi
10.32598/SJRM.13.6.3269چکیده
مقدمه و اهداف اثربخشی بازخورد بیرونی آنی بر کاهش عوامل خطرزای بیومکانیکی بهخوبی ثابت شده است، اما بهطور همزمان ارتباط آن با عملکرد پرشی ورزشکاران ناشناخته باقی مانده است. بنابراین هدف از مطالعه حاضر بررسی تأثیر بازخورد بیرونی بر کینماتیک اندام تحتانی و قدرت واکنشی افراد با ولگوس دینامیک زانو (DVK) حین انجام تکلیف حرکتی پرش فرود دو پا (DLDVJ) بود.مواد و روشها در مطالعه نیمهتجربی حاضر، 21 ورزشکار تفریحی مرد با نقص حرکتی ولگوس دینامیک زانو و دامنه سنی 18 تا 25 سال شرکت کردند. اطلاعات مرتبط با زوایای مفاصل اندام تحتانی در هر سه صفحه حرکتی قبل و بعد از ارائه آنی بازخورد بیرونی حین انجام تکلیف حرکتی پرش فرود دو پا در 2 فاز اکسنتریک و کانسنتریک ثبت شد. عملکرد پرشی براساس شاخص قدرت واکنشی تعدیلشده (RSImod) محاسبه و بیان شد.یافتهها نتایج مطالعه حاضر حاکی از کاهش معنادار زاویه اداکشن هیپ در فاز اکسنتریک (0/001=P)، در فاز کانسنتریک (0/001=P)، و در موقعیت حداکثر فلکشن زانو (0/001=P) و همچنین کاهش چرخش خارجی تیبیوفمورال در فاز اکسنتریک (0/031=P)، کانسنتریک (0/019=P) و در موقعیت حداکثر فلکشن زانو (0/037=P) بعد از ارائه مداخله نسبت به قبل از مداخله بود. علاوهبراین بهطور معناداری افزایش فلکشن زانو در فاز اکسنتریک (0/007=P) و موقعیت حداکثر خم شدن زانو (0/017=P) بعد از ارائه مداخله نسبت به قبل از مداخله مشاهده شد. دررابطهبا عملکرد پرشی، ارائه مداخله با افزایش زمان تیکآف (0/039=P) و متعاقباً کاهش عملکرد پرشی براساس شاخص قدرت واکنشی تعدیلشده (0/011=P) همراه بود.نتیجهگیری نتایج مطالعه حاضر نشان میدهد مداخله بازخورد بیرونی بهصورت آنی نقص حرکتی ولگوس دینامیک زانو را بدون ایجاد اختلال در ارتفاع پرش ورزشکاران در حین انجام تکلیف حرکتی پرش فرود دو پا بهبود میبخشد، اما این با کاهش زمان تیکآف و متعاقباً با کاهش عملکرد پرشی بر مبنای شاخص قدرت واکنشی تعدیلشده بود. با وجود این بهعنوان یک برنامه پیشگیری از آسیبهای ورزشی مبتنی بر شواهد، اثربخشی بهبود نقص حرکتی ولگوس دینامیک زانو بر عملکرد پرش ورزشکاران باید در درازمدت بهعنوان یک الگوی حرکتی جدید مورد بررسی قرار گیرد.