فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه و اهداف تعادل از‌جمله مشکلات سالمندان است که آن‌ها را در معرض افزایش خطر زمین خوردن قرار می‌دهد، به این دلیل پیشگیری از افتادن به موضوعی مهم در سالمندان تبدیل شده است، بنابراین هدف پژوهش حاضر تعیین اثر تمرینات یکپارچگی چند‌حسی و تمرینات مقاومتی بر تعادل ایستا و پویای سالمندان مرد بود.مواد و روش‌ها 45 سالمند مرد سالم 60 تا 75 ساله به‌طور تصادفی در 3 گروه قرار گرفتند: 1. گروه تمرینات یکپارچگی چند‌حسی؛ 2. گروه تمرینات مقاومتی؛ 3. گروه کنترل. هر دو گروه تمرینات یکپارچگی چند‌حسی و تمرینات مقاومتی دریک برنامه مداخله 8 هفته‌ای (3 جلسه در هفته، هر جلسه 45 دقیقه) شرکت کردند و گروه کنترل فعالیت‌های روزانه خود را انجام دادند. ازآزمون شارپندرومبرگ برای اندازه‌گیری تعادل ایستا و برای اندازه‌گیری تعادل پویا از آزمون زمان‌دار برخاستن و رفتن استفاده شد.یافته‌ها یافته‌ها نشان داد تمرینات یکپارچگی چند‌حسی و گروه تمرینات مقاومتی به‌صورت معنی‌داری موجب افزایش تعادل ایستای سالمندان شده است (η2=0/27 و P=0/002 و F(41,2)=7/60). درحالی‌که بین تأثیر 2 مداخله از‌نظر آماری تفاوت معنی‌داری وجود نداشت (111/P=0). همچنین نتایج تحلیل تعادل پویا نیز نشان داد تمرینات یکپارچگی چند‌حسی و تمرینات مقاومتی به‌صورت معنی‌داری موجب افزایش تعادل پویای آن‌ها شده است (η2=0/23 و P=0/005 و F(41,2)=6/11). علاوه‌بر‌این، بین تأثیر 2 مداخله برای تعادل پویا ازنظر آماری تفاوت معنی‌داری وجود نداشت (000/P=1). نتیجه‌گیری هر دو نوع تمرینات مقاومتی و تمرینات یکپارچگی چند‌حسی، تعادل ایستا و پویای سالمندان را بهبود بخشید. اگرچه گروه تمرینات یکپارچگی چند‌حسی نتایج بهتری ارائه کرد، اما نمی‌توان بیان کرد که این نوع تمرین در بهبود کنترل تعادل مؤثرتر از تمرینات مقاومتی است.