گره استراتژیک چین در شبکه منطقهای جمهوری اسلامی ایران؛ امکانسنجی فرصتها و چالشها
نویسندگان
1 دانش آموخته کارشناسی ارشد مطالعات منطقه ای، دانشگاه شیراز
2 استادیار گروه علوم سیاسی دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه شیراز، شیراز، ایران.
doi
چکیده
در نگرش های نوین منطقه گرایی مجال و فرصتی مغتنم فراهم است تا واحدهای سیستم بین الملل به دور از نگرش های نظم تنگ نظر سنتی -که در آن حضور هژمون بهعنوان عضو مداخله گر در همۀ شبکه های منطقه ای به شکل مؤثری دیده می شود و کمتر مجالی برای مخالفت و رقابت وجود دارد- توان و عرصۀ اقدامی تازه را کسب کنند. در این میان برای ایران بهعنوان واحد ناراضی سیستمی از یکسو و چین در قالب واحد ناراضی و هژمون بالقوۀ آینده از سوی دیگر، نگرش نظم شبکه این امکان را فراهم می کند که به دور از حصار ژئوپلیتیک و ساخت کنترل سنتی، مناطق جدیدی را برای خود تعریف کنند. آنچه در این مقاله مورد توجه قرار گرفته، امکان سنجی همگرایی و همکاری ژئواستراتیک ایران و چین است. از اینرو، پژوهش در پی پاسخ به این پرسش است که کدام فرصت ها و چالش ها بستر ایجاد گره ژئواستراتژیک چین در حلقۀ شبکۀ منطقه ای ایران را ایجاد و یا تهدید می کند. روش گردآوردی داده ها کتابخانه ای و اینترنتی و روش پژوهش براساس نگرش استراتژی شبکه سازی منطقه ای خواهد بود. یافتههای پژوهش نشان می دهد با اینکه ایران در اولویتهای امنیتی و استراتژیک چین قرار نگرفته است؛ عواملی همچون همسویی و همراستایی اهداف ضدهژمونیک ایران و چین، نیاز دو کشور به شراکت استراتژیک و منافع مشترک ژئواکونومیک، بسترساز ایجاد شبکۀ ژئواستراتژیک منطقه ای با ابتکار ایران و چین بودهاست.