نقش عوامل برونمرزی در نفوذ تفکر سلفیت در استان سیستان و بلوچستان: راهکارها و پیشنهادها
نویسندگان
1 استادیار گروه ادیان و عرفان دانشگاه بینالمللی اهل البیت (ع)، تهران، ایران
2 کارشناس ارشد عرفان اسلامی، دانشگاه بینالمللی اهل البیت (ع)، ایران
doi
10.22034/jid.2022.243888.2074چکیده
امروزه با گسترش تفکر سلفیت در کشورهای مسلمان، چهرهای خشن و غیرانسانی از جامعه متمدن اسلامی به جهانیان معرفی شده است. استان سیستان و بلوچستان به پشتوانه بافت اجتماعی، قومیتی و مذهبی با کشورهای همجوار پرورشدهنده سلفیت و تحصیل همزمان طلاب اهل سنت در مدارس دینی آن، مستعد نفوذ اندیشههای سلفیگری از آن سوی مرزها به کشور است. کشورهای غربی و عربی هم با حمایتهای سختافزاری و نرمافزاری به روشهای مختلفی همچون القای شبهات، نشر و تولید محتوای ساختارشکن و تشکیل گروههای تکفیریسلفی، نقش بسزایی در اشاعه تفکر سلفیت در کشور داشتهاند. مقاله حاضر با رویکرد توصیفی و تحلیلی بر مبنای تحقیقات میدانی و کتابخانهای و مشاهدات عینی به منظور پاسخ به این پرسش نگاشته شده است که: عوامل برونمرزی در گسترش تفکر سلفیت در استان سیستان و بلوچستان چه نقشی دارند؟ در پاسخ به پرسش، این فرضیه مطرح میشود که همجواری با کشورهای پرورشدهنده سلفیت در کنار حمایتهای مادی و لجستیکی کشورهای غربی و عربی موجب گسترش تفکر سلفیت در استان شده است. راهکارهایی همچون شناسایی اتاق فرمان جریانهای افراطی، دیپلماسی سیاسی و مذهبی با کشورهای همجوار، تبیین صحیح عقاید تشیع و تسنن، نقد تفکر سلفیت از طرف علمای تأثیرگذار و برجسته اهل سنت و تلاش برای وحدت در مقام عمل برای اتخاذ راهبردهای مؤثر به منظور مقابله با گسترش تفکر سلفیت در استان مطرح شده است.