نقش تعدیل کنندگی خودشیفتگی مدیران بر رابطه بین عدم اطمینان محیطی و افشای مسئولیت های اجتماعی
نویسندگان
1 استادیار، گروه حسابداری، واحد چالوس، دانشگاه آزاد اسلامی، چالوس، ایران.
2 استادیار گروه حسابداری، واحد چالوس، دانشگاه آزاد اسلامی، چالوس، ایران
doi
چکیده
چکیده: خودشیفتگی که به عنوان یک ساختار شخصیتی مطرح است، میتواند قضاوتها و تصمیم های مدیران از احتمال نتایج گوناگون را تحت تأثیر قرار دهد. مطالعات اخیر نشان داد که خودشیفتگی در بین مدیران نقشی حیاتی در انجام فعالیتهای مرتبط با مسئولیت پذیری اجتماعی شرکتها دارد. پژوهش حاضر با هدف تبیین اثر تعدیلکنندگی خودشیفتگی مدیران بر رابطه بین عدم اطمینان محیطی و افشای مسئولیت اجتماعی در شرکت های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران، به انجام رسیده است. روش کلی پژوهش از نظر هدف کاربردی بوده و بر مبنای طرح تحقیق پس رویدادی می باشد. جامعه آماری کلیه شرکت های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران است که به روش حذفی سیستماتیک، 134 شرکت در بازه زمانی 5 ساله مورد مطالعه قرار گرفته است. جهت تعیین ارتباط بین متغیرها از رگرسیون خطی چندگانه مبتنی بر تحلیل داده های تابلویی با اثرات ثابت استفاده شده است. نتایج این پژوهش بیانگر این مطلب است که بین عدم اطمینان محیطی و افشای مسئولیت اجتماعی رابطه منفی معنادار وجود دارد. همچنین خودشیفتگی مدیران بر رابطه بین عدم اطمینان محیطی و افشای مسئولیت اجتماعی اثر مثبت دارد.
