فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه و اهداف یکی از شایع‌ترین و خطرناک‌ترین آسیب‌ها در ورزش، آسیب لیگامنت متقاطع قدامی است. امروزه علی‌رغم وجود برنامه‌های پیشگیری از آسیب رباط صلیبی‌قدامی، میزان شیوع این آسیب همچنان بالا است. تاکنون تحقیقات از تأثیر مثبت کانون توجه بیرونی حمایت کرده‌اند، اما اطلاعاتی درمورد به‌کارگیری کانون توجه کلی به‌عنوان فرایندی که کنترل خودکار را فراخوانی خواهد کرد، در پیشگیری از آسیب رباط صلیبی قدامی یافت نشد. هدف از انجام این پژوهش بررسی اثر کانون توجه کلی و بیرونی بر طول پرش تک‌پا و دامنه حرکت زانوی زنان ورزشکار در معرض آسیب رباط صلیبی قدامی بودمواد و روش‌ها روش تحقیق نیمه‌آزمایشی و طرح پژوهش درون‌گروهی یا تکرار سنجش بود. 13 زن ورزشکار مستعد آسیب لیگامان متقاطع قدامی ( غربالگری‌شده به‌وسیله آزمون تاک) با میانگین سن 4/42±23/77 سال، به‌صورت هدفمند انتخاب شدند. شرکت‌کنندگان سه پرش را در هریک از وضعیت‌های مختلف توجه ( کنترل، بیرونی و کلی) و درکل 9 پرش انجام دادند. اثر ترتیب وضعیت‌ها به روش همترازسازی متقابل کنترل شد. بدین ترتیب که بعد از 3 پرش در وضعیت کنترل، گروه 1 ابتدا 3 پرش در وضعیت کلی و سپس 3 پرش در وضعیت بیرونی انجام داد و گروه 2 برعکس. آزمون پرش تک‌پا جهت سنجش عملکرد شرکت‌کننده‌ها استفاده شد. یافته‌ها مطابق نتایج تحلیل واریانس با سنجش‌های مکرر اثر کانون توجه بر مسافت پرش و دامنه حرکتی زانو معنی‌دار بود (0/001=P). مقایسه‌های زوجی تعقیبی با اصلاح بونفرونی نشان داد مسافت پرش و دامنه حرکتی زانو در وضعیت کانون توجه بیرونی به‌طور معنی‌داری بیشتر از وضعیت توجه خودکنترل بود (0/002=P)،در مسافت پرش تفاوت معنی‌داری میان وضعیت کانون توجه بیرونی و کلی و نیز وضعیت کانون توجه کلی و خودکنترل مشاهده نشد (0/05<P)، اما در دامنه حرکتی زانو نشان داد در وضعیت‌های کانون توجه کلی به‌طور معنی‌داری بیشتر از وضعیت توجه خودکنترل بود و بین دو وضعیت کانون توجه کلی و بیرونی تفاوت معنی‌داری وجود نداشت (0/965=P).نتیجه‌گیری براساس نتایج به نظر می‌رسد استفاده از دستورالعمل‌ها با کانون توجه بیرونی و کلی، دامنه حرکتی زانو و با کانون توجه بیرونی می‌تواند عملکرد پرش طولی در زنان ورزشکار مستعد آسیب زانو را افزایش ‌دهد و برای بهبود عملکرد استفاده شود.