فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه و اهداف بیماری قلبی‌عروقی یکی از شایع‌ترین علل مرگ‌ومیر در جهان است و شیوع آن با افزایش سن نیز افزایش می‌‌یابد. به‌کارگیری تمرینات ورزشی با هدف بازتوانی قلبی پس از بیماری‌های قلبی موجب بروز سازگاری‌های عملکردی و ساختاری در سیستم قلب و عروق بیمار می‌شود و متعاقباً مرگ‌ومیر ناشی از بیماری‌های مرتبط با آن را کاهش می‌دهد. بنابراین هدف از انجام پژوهش حاضر بررسی تأثیر دو شیوه تمرین هوازی و ترکیبی بر عملکرد قلب مردان بیمار میانسال پس از پیوند عروق کرونر شریان فمورال دو طرفه بود.مواد و روش‌ها در این پژوهش نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون-‌پس‌آزمون، 68 مرد میانسال با میانگین و انحراف‌معیار سنی 1/26±56/19 سال، پس از پیوند عروق کرونر شریان فمورال دو طرفه بررسی شدند. آزمودنی‌ها به‌طور تصادفی و در دسترس به سه گروه تمرین هوازی (20 نفر)، تمرین ترکیبی (هوازی+ مقاومتی) (20 نفر) و گروه کنترل (28 نفر) تقسیم شدند. آزمودنی‌های گروه‌های مداخله به انجام 8 هفته تمرین/ 3 جلسه در هر هفته پرداختند. هر جلسه تمرین در گروه هوازی و ترکیبی به‌ترتیب به‌مدت 40 دقیقه با شدت 70-85‌ درصد ضربان قلب ذخیره و 60 دقیقه با شدت 40-80‌ درصد یک تکرار بیشینه برای هر بیمار در نظرگرفته شد. به منظور تجزیه‌وتحلیل داده‌ها از آزمون‌های آماری لون، مانوا و بنفرونی، در سطح معنی‌داری 0/05≥P استفاده شد.یافته‌ها نتایج حاصل از آزمون مانوا یک‌راهه نشان داد سطوح متغیرهای ظرفیت عملکردی، کسر تخلیه‌ای و حداکثر اکسیژن مصرفی پس از تمرین در گروه‌های تمرین هوازی و ترکیبی نسبت به گروه کنترل، افزایش معنی‌داری داشتند (05/P<0). بااین‌حال آزمون تعقیبی بونفورنی بین سطوح پس‌آزمون ظرفیت عملکردی، کسر تخلیه‌ای و حداکثر اکسیژن مصرفی در گروه‌های تمرین هوازی و ترکیبی اختلاف معنی‌داری نشان نداد (05/P>0).نتیجه‌گیری نتایج این پژوهش نشان داد هر دو پروتکل تمرین هوازی و ترکیبی می‌توانند موجب بهبود متغیرهای ظرفیت عملکردی قلب در مردان بیمار میانسال پس از پیوند عروق کرونر شریان فمورال دو طرفه گردند و میزان این بهبود مستقل از نوع تمرینات بازتوانی می‌باشد.