رهبری سیاسی و بحران کرونا؛ مطالعۀ موردی آمریکا، هندوستان و آلمان
نویسندگان
1 دانشیار دانشکدۀ علوم اقتصادی و سیاسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
2 دانشجوی دکتری علوم سیاسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
doi
چکیده
پس از اعلام رسمی وجود اولین موارد ابتلا به ویروس کوید-۱۹ در اواخر دسامبر سال ۲۰۱۹ در چین، طولی نکشید که این بیماری بهسرعت در اکثر کشورهای جهان شیوع پیدا کرد و جهان را در وضعیتی استثنایی قرار داد. دولتهای مختلف واکنشهای گوناگونی به این بحران دادهاند. نکته قابل توجه این است که متغیرهایی مانند نوع رژیم سیاسی، ساختار حکومت و ظرفیت دولتها نیز لزوماً ارتباط مستقیم و تعیینکنندهای با نحوه واکنش کشورها به این بحران و پیامدهای آن نداشته است. بهعنوان مثال تعداد قربانیان ناشی از این بیماری در کشورهای توسعهیافتهای مانند آمریکا، اسپانیا، بریتانیا و ایتالیا بسیار بالاتر از دیگر کشورهای با ظرفیتها و زیرساختهای محدودتر بوده است. براین اساس، پرسش اصلی ما این است که «علت رفتار متفاوت کشورهای مختلف در مقابل بحران همهگیری کرونا چیست؟». فرضیه این مقاله نیز این است که «در زمان بحران، مهمترین عامل در تعیین واکنش و اقدامات کشورها، رهبری سیاسی و شیوههای متفاوت معنابخشی اوست». این مقاله با بهکارگیری «مدل رهبری CIP» و تقسیم شیوههای رهبری و معنابخشی به کاریزماتیک، ایدئولوژیک و پراگماتیک و با مطالعه موردی تجربه کشورهای هندوستان، ایالاتمتحده آمریکا و آلمان، ضمن اثبات و تأئید فرضیه مقاله، به این نتیجه رسیده است که نوع رهبری پراگماتیک کارآمدی بیشتری در شرایط بحرانی اخیر داشته است.
