ابزارهای سیاستی توسعه تولید و تقاضای محصولات دانشبنیان با استفاده از مفهوم آمیخته سیاستی و شکست سیستمی
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای مدیریت تکنولوژی، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران.
2 استادیار گروه سیاستگذاری علم و فناوری، پژوهشکده مطالعات بنیادین علم و فناوری، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.
3 استادیار گروه روش شناسی علم و فناوری، پژوهشکده مطالعات بنیادین علم و فناوری، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.
4 دانشیار گروه مدیریت تکنولوژی، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران.
doi
چکیده
توسعه نوآوری در کشورهای در حال توسعه و حرکت به سمت اقتصاد دانشبنیان علی رغم اتفاق نظر سیاستگذاران و نیز جامعه سیاستپژوهان بر اهمیت آن، از یک سو بدون دخالت دولت امری بسیار دشوار به نظر میرسد و از سوی دیگر رعایت تعادل بین سیاستهای طرف عرضه و تقاضا، جامعنگری لازم و ارتباطات متقابل بین ابزارهای سیاستی دولت بر پیچیدگی این مداخلات افزوده است. در این کشورهای پیشرو این تعادل را با مفهومی به نام آمیخته سیاستی ایجاد نموده اند. از طرفی توسعه تقاضا و در نهایت تولید محصولات دانش بنیان در کشور طی سالهای گذشته به کرات در اسناد سیاستی مورد تصریح قرار گرفته، اما به ندرت پاسخهای مناسبی در راستای پیادهسازی این هدف مهم سیاستی ارائه شده است. در این راستا، هدف مقاله حاضر ارائه آمیختهای سیاستی با بهرهگیری از مفاهیمی نظیر شکستهای سیستم و روشهای تصمیمگیری چندمعیاره فرایندی جدید برای توسعه تولید و تقاضای محصولات دانش بنیان در ایران است. مهمترین استراتژیهای توسعه و بکارگیری محصولات دانشبنیان در هر حوزه شکست سیستم به مسائلی نظیر ایجاد زیرساختها و استانداردهای لازم در جهت تضمین کیفیت، شفاف شدن تقاضای دولت در حوزه دانشبنیان، استفاده از ظرفیت سرمایهگذاری خارجی در توسعه توانمندیهای فناورانه، طراحی و پیادهسازی نظام یادگیری فناورانه تنوع بخشی به خدمات تأمین مالی اقتصاد دانشبنیان و شناسایی شرکتهای توانمند داخلی مرتبط است. برای اجراییشدن این استراتژیها، 15 ابزار به عنوان آمیخته ابزارهای سیاستی از طریق روش گروه متمرکز پیشنهاد و مورد بحث قرار گرفته است.
