تغییر رهبری و تحول در راهبرد منطقه ای امارات متحده عربی (2014-2020)
نویسندگان
1 کاندیدای دکترای روابط بین الملل، دانشگاه تهران
2 کاندیدای دکترای روابط بین الملل، دانشگاه گیلان
doi
چکیده
امارات تا سال 2000م. عمدتاً بهعنوان دنبالهروی ریاض در روندهای امنیتی و سیاست منطقهای این کشور عمل میکرد. از سال 2004م. که «شیخ خلیفه بنزاید» به قدرت رسید در نتیجۀ عواملی چون تثبیت نسبی نقش و جایگاه امارات در نظم منطقهای و بینالمللی، انباشت ثروت و تقویت روابط با آمریکا، سیاست خارجی امارات وارد فضایی جدید شد. وجه مشخصۀ این دوره که با ولیعهدی محمد بنزاید کامل شد، ارائه تعریفی جدید از نقش منطقهای امارات میباشد. تحت این شرایط، امارات پروژۀ منطقهای خود را در قالب تحرکات جدید در حوزۀ ژئوپلیتیکی غرب آسیا و شمال آفریقا آغاز کرد. محمد بنزاید از زمان رسیدن به مسند قدرت نوعی تغییر در سیاست منطقهای امارات بهوجود آورده است. امارات تحت ریاست محمد بنزاید سیاست خارجی مداخلهگرایانهای را در پیش گرفته که هدف آن طرح ابوظبی بهعنوان یک قدرت منطقهای میباشد. پرسش اصلی پژوهش حاضر این است که «سیاست منطقهای امارات از زمان روی کار آمدن محمد بنزاید چه تحولاتی را تجربه کرده است؟» یافتههای مقاله بر مبنای گزارههای «نظریۀ تصمیمگیری» نشان میدهد که تحول بنیانهای سیاست خارجی امارات از جمله دگرگونی در ادراکات، برداشتها، و بهطور کلی منافع، هویتها و ترجیحات تصمیمگیرندگان از قدرت نسبی این کشور در سطح منطقهای و نظام بینالمللی عاملی بوده که ابوظبی را به ایفای نقش منطقهای جدید و مبتنی بر حضور فعال در بحرانهای منطقهای ترغیب نموده است. روش پژوهش در این مقاله از نوع تبیینی بوده و اطلاعات مورد نیاز نیز به روش کتابخانهای و استفاده از منابع اینترنتی گردآوری شده است.
