بازآفرینی اکوسیستم نوآوری پس از زوال؛ تجربه تاریخی صنعت سفال و سرامیک لالجین
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری مدیریت تکنولوژی، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد رودهن، تهران، ایران.
2 استاد گروه مدیریت تکنولوژی، دانشکده مدیریت و اقتصاد، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران، تهران، ایران.
3 استاد گروه مدیریت فناوری اطلاعات، دانشکده مدیریت و اقتصاد دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.
4 دانشیار گروه مدیریت صنعتی، دانشکده مدیریت دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
چکیده
اکوسیستمهای نوآوری در آخرین مرحله از چرخه عمر خود، که معمولاً با تغییرات شدید محیطی یا ظهور اکوسیستمهای جدید همراه است، دو گزینه پیشرو دارند: یا با شرایط جدید سازگار میشوند و به فعالیت-های نوآورانه خود ادامه میدهند و یا در خودنوسازی ناتوانند و دچار زوال میشوند. در حالت دوم، بازآفرینی و احیای یک اکوسیستم نوآوری زوالیافته میتواند برای سیاستگذاران و مدیران حائز اهمیت باشد. شهر لالجین، مهمترین مرکز تولید سفال و سرامیک در ایران است که سفالگری در آن سابقهای حداقل 200 ساله دارد، این صنعت علیرغم وجود پیشینه تاریخی فعالیت نوآورانه در قالب ساختار اکوسیستمی، در حالحاضر فاقد ویژگیهای یک اکوسیستم نوآوری پویا و فعال است. در این مقاله تلاش شده است با انجام مصاحبههای عمیق با 50 نفر به نمایندگی از بازیگران درگیر در این اکوسیستم و مطلعین از رویدادهای تاریخی، ابتدا روند تاریخی اکوسیستم نوآوری لالجین از قبل از سال 1315 تاکنون بررسی و تحلیل و سپس وضع موجود آن توصیف گردد. در این تحقیق از روش تحلیل محتوای کیفی عرفی جهت استخراج مفاهیم از مصاحبهها و دستهبندی آنها در قالب مقولات و محورها استفاده شده است. درنهایت محرکها و موانع نوآوری در این اکوسیستم شناسایی و برآناساس راهکارهایی جهت بازآفرینی این اکوسیستم مطرح شده است. این راهکارها در قالب یک الگوی چهار مرحلهای همراه با نقش هر بازیگر در این اکوسیستم جمعبندی و ارائه گردیده است.
