تأثیر آنی دستورالعمل های کانون توجه بر شاخص‌های بیومکانیکی مرتبط با پیشگیری از آسیب رباط صلیبی قدامی

نویسندگان

1 گروه تندرستی و بازتوانی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.

2 گروه تندرستی و بازتوانی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.

doi
10.32598/SJRM.13.2.3053
چکیده

مقدمه و اهداف آسیب لیگامنت متقاطع قدامی یکی از رایج‌ترین و جدی‌ترین آسیب‌های مفصل زانو می‌باشد که حدود 80 درصد از کل جراحی‌های انجام‌شده بر لیگامنت‌های زانو را به خود اختصاص داده است. مطالعات نشان داده‌اند درصد قابل‌توجهی از این آسیب (70 درصد) به‌صورت غیربرخوردی و معمولاً حین اعمالی همچون کاهش شتاب، فرود و مانورهای برشی رخ می‌دهند. براساس مطالعات، دستورات کانون توجه موجب بهبود و ارتقای عملکرد می‌شود. هدف از انجام این پژوهش، بررسی اثر آنی دستورالعمل‌های کانون توجه بر شاخص‌های بیومکانیکی مرتبط با پیشگیری از آسیب رباط صلیبی قدامی بود. مواد و روش‌ها در این پژوهش 24 بازیکن جوان فوتبال از دو باشگاه لیگ برتر تهران به‌طور تصادفی به دو گروه کانون توجه بیرونی (12 نفر)، کانون توجه درونی (12 نفر) تقسیم شدند. ابتدا، پایداری پاسچر پویا، پیک مؤلفه عمودی، قدامی-‌خلفی و داخلی‌-‌خارجی نیروی عکس‌العمل زمین و نرخ بارگذاری از داده‌های نیروی عکس‌العمل زمین که طی مهارت پرش فرود از روی سکوی 30 سانتی‌متری با استفاده از  صفحه نیرو با فرکانس نمونه‌برداری 1000 هرتز ثبت شده بود، محاسبه گردید. سپس دستورالعمل‌های درونی و بیرونی کانون توجه به شرکت‌کنندگان آموزش داده شد و مجدداً دو گروه جهت بررسی تغییرات مورد آزمون قرار گرفتند. از روش‌های آماری تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر و آزمون تی زوجی جهت ارزیابی تغییرات استفاده شد.یافته‌ها نتایج تغییرات معنی‌داری را در مؤلفه‌های نیروی عمودی و نرخ بارگذاری را در دو گروه کانون توجه درونی و بیرونی نشان داد (0/05≥P)، اما در ثبات پاسچر داینامیک، نیروی داخلی‌- خارجی و نیروی قدامی_خلفی عکس‌العمل زمین تفاوت معنی‌دار بین دو گروه مشاهده نشد. نتیجه‌گیری نتایج حاصل از این مطالعه نشان می‌دهند دستورالعمل‌های آنی کانون توجه بیرونی و درونی هر دو می‌توانند باعث بهبود مکانیک فرود و متغیرهای کینتیکی مرتبط با فرود شوند. به نظر می‌رسد دستورالعمل کانون توجه بیرونی توانسته است با تأثیر بر افزایش کنترل حرکتی اندام، به کاهش بیشتر نیروی عمودی و میزان بار واردشده به اندام تحتانی و درنتیجه کاهش خطر آسیب رباط صلیبی قدامی منجر شود