تأثیر تمرین مؤسسه بازآموزی پاسچر بر متغیرهای منتخب کینماتیکی اندام ‌تحتانی و لگن حین راه‌ رفتن مردان میانسال مبتلابه کمردرد مزمن غیراختصاصی: مطالعه مشاهده‌ای آینده‌نگر

نویسندگان

1 گروه بیومکانیک و آسیب‌شناسی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران.

2 گروه بیومکانیک و آسیب‌شناسی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران.

3 گروه بیومکانیک و آسیب‌شناسی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران.

4 گروه ارتوز و پروتز، مرکز تحقیقات اختلالات اسکلتی و عضلانی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران.

doi
10.32598/SJRM.13.1.11
چکیده

مقدمه و اهداف باتوجه‌به اثر بخشی تمرین بر روی افراد دارای کمردرد مزمن، هدف از پژوهش حاضر تأثیر تمرینات مؤسسه بازآموزی پاسچر بر روی کینماتیک اندام تحتانی حین راه رفتن در افراد میانسال دارای کمردرد دیسکوژنیک بود.مواد و روش‌ها در این پژوهش نیمه‌آزمایشی مشاهده‌ای آینده‌نگر 42 نفر در سه گروه افراد بدون کمردرد (گروه سالم 14 نفر)، افراد کمردردی (گروه کنترل 14 نفر و گروه آزمایش 14 نفر) مشارکت کردند. داده‎های کینماتیکی توسط 7 دوربین کوالیسیس با فرکانس 100 هرتز در پیش‌آزمون و پس‌آزمون ثبت شد. آزمون تحلیل واریانس با اندازه‌گیری‌های مکرر در نرم‌افزار SPSS ویرایش 23 در سطح معنی‌داری 0/05 استفاده شد.یافته‌ها نتایج نشان داد که افراد کمردردی در هر دو گروه آزمایش و کنترل نسبت به افراد سالم در دو اندام راست و چپ با سرعت آهسته‌تر، نرخ گام‌برداری کمتر و طول گام کوتاه‌تر راه می‌روند که بعد از اعمال برنامه تمرینی مؤسسه بازآموزی پاسچر، گروه آزمایش افزایش معناداری در هر 3 متغیر نشان داد. تفاوت‌ها در دامنه حرکتی لگن در صفحه سهمی و عرضی، مفصل ران راست در صفحه افقی، مچ پای راست در صفحه عرضی، مفصل ران چپ در صفحه سهمی و افقی همچنین مچ پای چپ در صفحه سهمی بین گروه سالم و دو گروه کنترل و آزمایش معنی‌دار بود. پس از اعمال تمرینات این تفاوت‌ها بین گروه سالم و آزمایش به حداقل رسید و در دامنه حرکتی لگن در صفحه سهمی، مچ پای راست در صفحه سهمی، مفصل ران چپ در صفحه عرضی و زانوی چپ در صفحه سهمی معنی‌دار نبودند.نتیجه‌گیری یافته‌های پژوهش حاضر مؤید اثرگذاری در بهره‌گیری از انجام تمرینات مؤسسه بازآموزی پاسچر در بهبود شاخص‌های بیومکانیکی مانند دامنه حرکتی مفاصل و افزایش سرعت و طول گام راه رفتن، درمان و مدیریت عملکرد افراد مبتلا به کمردرد دیسکوژنیک بود.