طراحی چارچوب مفهومی توسعه نوآوری سازگار با مناطق برای کشورهای در حال توسعه: مطالعه موردی کشور ایران
نویسندگان
1 استادیار گروه آینده پژوهی، مرکز تحقیقات سیاست علمی کشور، تهران، ایران.
2 استادیار گروه مدیریت صنعتی، دانشکده مدیریت و اقتصاد، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
3 دانشجوی دکتری مدیریت سیستم، دانشکده مدیریت و اقتصاد، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.
4 دانشیار، گروه مدیریت صنعتی، دانشکده مدیریت و اقتصاد، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
doi
چکیده
توجه سالیان اخیر سیاستگذاران و مسئولین کشور به مباحث توسعه نوآوری منطقهای نظیر تدوین برنامه راهبردی توسعه علم و فناوری استانی، ضرورت فهم درست از حدود و زوایای این مفهوم و همچنین چارچوب مفهومی توسعهای آن را دوچندان نموده است تا بر اساس آن بتوان به تحلیل و ارائه پیشنهادات سیاستی مناسب پرداخت. نظریهپردازانی که رویکرد گسترده و سیستمی مفهوم نوآوری را پذیرفتهاند به ویژگی زمینهای بودن نوآوری تأکید دارند و بر این عقیدهاند که نه تنها هر کشوری مسیر توسعه ویژه و یگانهای دارد بلکه مناطق مختلف یک کشور نیز با توجه به تفاوتهای اقتصادی، فرهنگی، دانشی و اجتماعی خود، مسیر و راهکارهای ویژه خود را در توسعه نوآوری دارند. در این پژوهش تلاش شده با استفاده از رویکرد تحلیل محتوای تجمیعی، یک چارچوب مفهومی و عملیاتی (مدل مرجع) توسعه نوآوری سازگار با مناطق (IDCR) ارائه گردد. جامعه مورد مطالعه شامل کلیه کتب، گزارشات پژوهشی و مقالات منتشرشده در فاصله سالهای 1995 تا 2017 در حوزه سیاست نوآوری منطقهای بوده است که در نهایت 7 کتاب، 73 مقاله و 13 گزارش سیاستی در این خصوص مورد بررسی قرار گرفتند. نهایتاً نیز به منظور اعتباربخشی و انطباق چارچوب طراحیشده با شرایط کشور، مدل ارائهشده در خصوص مناطق کشورمان به کار گرفته شده است.
