فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه و اهداف هدف مطالعه حاضر تأثیر تمرینات عصبی­‌عضلانی در مقایسه با تمرینات عصبی‌عضلانی همراه با نوروفیدبک بر امواج مغزی، ناتوانایی پا و مچ پا و شدت درد بازیکنان تنیس روی میز مبتلابه بی‌ثباتی­ مزمن مچ پا است.مواد و روش‌ها کارآزمایی بالینی حاضر شامل 29 ورزشکار مرد تنیس روی میز مبتلا به بی‌ثباتی­ مزمن مچ پا بود که شرکت‌کنندگان به‌صورت تصادفی به دو گروه عصبی‌عضلانی (14 نفر) با میانگین 2/53±22/14 سال، قد 6/77±169/26 سانتی‌متر و وزن 15/70±77/95 و گروه ترکیبی عصبی‌­عضلانی و نوروفیدبک (15 نفر) با میانگین 2/60±21/73 سال، قد 5/57± 173/42سانتی‌متر و وزن 10/42±77/10 تقسیم شدند. به منظور اندازه‌گیری امواج مغزی و انجام پروتکل نوروفیدبک از دستگاه نوروفیدبک پروکامپ اینفینیتی و نرم‌افزار بیوگراف اینفینیتی نسخه 5 استفاده شد. جهت ارزیابی شاخص توانایی پا و مچ پا و شدت درد به‌ترتیب از پرسش‌نامه ناتوانی پا و مچ پا و مقیاس بصیری درد استفاده شد. پروتکل توانبخشی به‌مدت 8 هفته انجام شد. برای تجزیه‌و‌تحلیل داده­‌ها از روش آماری تی همبسته و کوواریانس یک‌راهه استفاده شد.یافته‌ها نتایج آزمون تی همبسته نشان داد که دامنه موج تتا، آلفا و امواج حسی‌حرکتی در هر دو گروه کاهش معنی‌داری داشت (0/05>P) و دامنه موج بتا تنها در گروه ترکیبی افزایش معنی‌داری داشته است (0/05>P). نتایج آزمون تی همبسته افزایش معنی‌داری را در توانایی مچ پا در فعالیت‌های روزانه و ورزش در گروه ترکیبی و گروه عصبی­‌عضلانی نشان داد (0/05>P). از طرفی نیز نتایج آزمون تحلیل کوواریانس یک راهه نشان داد که بین گروه ترکیبی و عصبی‌عضلانی در میزان دامنه تتا و دامنه بتا تفاوت معنی‌داری وجود دارد و اثربخشی در گروه ترکیبی بیشتر بود. همچنین نتایج آزمون کوواریانس یک‌راهه نشان داد که بین گروه ترکیبی و عصبی عضلانی در میزان ناتوانایی مچ پا در ورزش تفاوت معنی‌داری وجود دارد و بهبود در گروه ترکیبی بیشتر بوده است (0/05>P).نتیجه‌گیری باتوجه‌به نتایج می‌­توان گفت تمرینات ترکیبی (عصبی‌عضلانی و نوروفیدبک) می‌تواند به‌عنوان توانبخشی در بازیکنان تنیس روی میز مبتلابه بی‌ثباتی مزمن مچ پا به منظور اصلاح امواج مغزی، بهبود توانایی پا و مچ پا و کاهش درد استفاده شود.