فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه و اهداف باتوجه‌به مشکلات حرکتی و شناختی که به دنبال اختلال هماهنگی رشدی برای این افراد به وجود می‌آید کشف روش‌های جدید برای مقابله و کاهش اثرات منفی این اختلال از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است؛ بنابراین این مسئله بسیار مهم است که این افراد به موقع و به‌طور مؤثر در معرض مداخلات درمانی و پیشگیرانه جهت بهبود  مهارت‌های حرکتی قرار گیرند. هدف تحقیق حاضر بررسی تأثیر 8 هفته تمرینات واقعیت‌مجازی بر تبحر حرکتی افراد با رشد عادی و مبتلابه اختلال هماهنگی رشدی در گروه سنی کودکان و نوجوانان بود.مواد و روش‌ها راهبرد تحقیق حاضر نیمه‌‌آزمایشی و طرح آن پیش‌آزمون-پس‌آزمون و بین گروهی می‌باشد. به منظور انجام تحقیق حاضر 40 دانش‌آموز دختر با میانگین سنی 11/29-14/24 سال در 4 گروه شامل (سالم 12-10)، (سالم 15-13)، (اختلال هماهنگی رشدی 12-10) و (اختلال هماهنگی رشدی 13-15) سال طبقه‌بندی شدند. افراد مشکوک به اختلال هماهنگی رشدی از طریق تکمیل سیاهه اختلال هماهنگی رشدی (DCD-Q-2) توسط والدین شناسایی و با استفاده از آزمون ارزیابی حرکتی برای کودکان-نسخه دوم، به‌عنوان نمونه تحقیق گروه DCD انتخاب شدند. سپس همه افراد در مرحله  پیش‌آزمون در  آزمون ارزیابی حرکتی برای کودکان-نسخه دوم شرکت کردند. در ادامه تمام گروه‌ها به‌مدت 8 هفته (24 جلسه) و هر جلسه 20 دقیقه به بازی با کنسول وی نینتند و (4 بازی از 12 بازی) پرداختند، پس از پایان مداخله  تمامی گروه‌ها در مرحله پس‌آزمون که مشابه با  پیش‌آزمون اجرا شد، شرکت کردند. پس از اطمینان یافتن از نرمال بودن توزیع داده‌ها از طریق آزمون کولموگروف–اسمیرنوف، جهت بررسی فرضیه‌های تحقیق از آزمون تی زوجی و تحلیل واریانس چند عاملی مرکب و آزمون تعقیبی بونفرونی در سطح  معنی‌داری P≤0/05 جهت تحلیل داده‌ها استفاده شد.یافته‌ها نتایج آزمون تی زوجی تفاوت معنی‌داری در  خرده‌آزمون‌های تعادل، هدف‌گیری و دریافت، مهارت دستی و تبحر حرکتی در دو گروه سنی 10-12 و 13-15 سال در افراد دارای اختلال هماهنگی رشدی نشان داد؛ اما تفاوت معنی‌داری در نمرات پس‌آزمون گروه سنی 10-12 و 13-15 سال افراد سالم مشاهده نشد. همچنین نتایج آزمون تی مسستقل نشان داد تفاوت معنی‌داری میان نمرات تبحر حرکتی در پس‌آزمون افراد سالم و افراد دارای اختلال هماهنگی رشدی وجود دارد و میانگین نمرات گروه افراد سالم بیشتر از افراد دارای اختلال هماهنگی رشدی بود. نتایج آزمون تحلیل واریانس چند عاملی مرکب نیز فقط اثر (گروه سالم و اختلال هماهنگی رشدی) را بر خرده‌آزمون‌های ارزیابی حرکتی برای کودکان-نسخه دوم افراد مؤثر نشان داد و اثر سن و اثر همزمان سن و گروه  معنی‌داری نبود.نتیجه‌گیری نتایج تحقیق حاضر نشان می‌دهد تمرینات واقعیت‌مجازی موجب بهبود معنی‌داری تبحر حرکتی در افراد دارای اختلال هماهنگی رشدی می‌شود، اما این مداخلات نتوانسته تأخیر و عقب‌افتادگی رشدی این کودکان را نسبت به افراد رشد عادی جبران کند که این نتایج ممکن است به مدت‌زمان مداخلات و همچنین بازه سنی شروع مداخلات مربوط باشد و احتمال دارد اگر مداخلات مناسبی در سنین پایین‌تر و به‌مدت طولانی ارائه شود این تفاوت نیز از میان برود.