تأثیر تحریک الکتریکی سطحی عصب تیبیال بر پرکاری مثانه درزنان مبتلا به دیابت نوع 2
نویسندگان
1 گروه فیزیوتراپی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علومپزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران.
2 گروه زنان و زایمان، مرکز آموزشی درمانی یاس، دانشگاه علومپزشکی تهران، تهران، ایران.
3 گروه آمار زیستی، مرکز تحقیقات پروتئومیکس، دانشکده پیراپزشکی، دانشگاه علومپزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران.
4 گروه فیزیوتراپی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علومپزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران.
doi
10.32598/SJRM.12.6.2208چکیده
مقدمه و اهداف دیابت از شایعترین بیماریهای متابولیک در جهان است و یکی از پیامدهای آن مثانه عصبی با علائم پرکاری مثانه است. علائم پرکاری مثانه در طول فاز ذخیره کردن ادرار و به شکل افزایش تعداد دفعات دفع ادرار یا احساس فوریت در دفع ادرار ظاهر میشود. شیوع این اختلال بین 22/5 تا 24/2 درصد از افراد مبتلا به دیابت نوع 2 برآورد شده است. در سالهای اخیر تحریک الکتریکی سطحی عصب تیبیال برای درمان پرکاری مثانه پیشنهاد شده است. هدف از این مطالعه بررسی تأثیر تحریک الکتریکی سطحی عصب تیبیال بر پرکاری مثانه درزنان مبتلا به دیابت نوع 2 بود.مواد و روشها در این کارآزمایی بالینی دوسویهکور، 40 زن مبتلا به دیابت نوع 2 که پرکاری مثانه داشتند شرکت کردند. این افراد از بین مراجعهکنندگان به درمانگاههای تابع دانشگاه علومپزشکی شهید بهشتی انتخاب شده و بهصورت تصادفی در یکی از 2 گروه آزمایش یا کنترل قرار گرفتند.گروه کنترل به مدت 1 ماه و روازنه تحت درمان تمرینات عضلات کف لگن و گروه آزمایش 12 جلسه تحت درمان با تحریک الکتریکی سطحی عصب تیبیال توأم با تمرینات عضلات کف لگن قرار گرفتند. از پرسشنامههای ارزیابی کیفیت زندگی بیماران مبتلا به بیاختیاری ادراری، بررسی علائم مجاری ادراری تحتانی در زنان و نیز ثبت قدرت و استقامت عضلات کف لگن برای ارزیابی علائم و شدت اختلال بیماران، قبل و بعد از انجام مداخله استفاده شد. جهت تحلیل دادهها از نرمافزار SPSS نسخه 24 و آزمونهای تی مستقل، تی زوجی، ویلکاکسون، منویتنی و کایاسکوئر استفاده شد.یافتهها مقایسه میانگینها بین 2 گروه نشان داد نمرات پرسشنامههای کیفیت زندگی، بررسی علائم مجاری ادراری تحتانی در زنان و نیز سطح قدرت و استقامت عضلات کف لگن ازنظر آماری تفاوت معنیداری با یکدیگر ندارند (05/P>0). ولی میانگین نمرات پرسشنامه کیفیت زندگی و نمرات بررسی علائم مجاری ادراری تحتانی در زنان و سطح قدرت و استقامت عضلات کف لگن در هر گروه بعد از درمان نسبت به قبل درمان ازنظر آماری تفاوت معنیداری داشتند(0/05≥P). نتیجهگیری برنامه درمانی تمرینات کف لگن توأم با تحریک الکتریکی سطحی عصب تیبیال نسبت به تمرینات آمادهسازی عضلات کف لگن بهتنهایی، مزیتی در مدیریت علائم پرکاری مثانه و ارتقای کیفیت زندگی در زنان مبتلا به دیابت نوع 2 نشان نداد.