سرمایه گذاری خارجی و توسعه پایدار در سواحل مکران از نگاه فقه و حقوق (با تأکید بر ظرفیتها و چالشها)
نویسندگان
1 دانشیار گروه حقوق، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایران
2 دانشجوی دکتری رشته حقوق بین الملل عمومی، گروه حقوق، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایران.
3 استادیار گروه حقوق، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایران.
doi
10.22034/ejs.2023.355671.1272چکیده
زمینه و هدف: سواحل استراتژیک مکران، با ظرفیتهای فراوان، یکی از بسترهای مناسب برای جذب سرمایهگذاران خارجی است. در این پژوهش که با هدف بیان اهمیت منطقه ساحلی مکران در اقتصاد بینالملل تدوین گردیده است، ظرفیتها و چالشهای حقوقی-فقهی سرمایهگذاری در این منطقه راهبردی تبیین شده است.مواد و روشها: این تحقیق از نوع نظری بوده روش تحقیق به صورت توصیفی تحلیلی میباشد و روش جمعآوری اطلاعات بهصورت کتابخانهای است و با مراجعه به اسناد، کتب و مقالات صورت گرفته است.ملاحظات اخلاقی: در تمام مراحل نگارش پژوهش حاضر، ضمن رعایت اصالت متون، صداقت و امانتداری رعایت شده است.یافتهها: یافتههای پژوهش حاضر نشان میدهد که ظرفیتهای متنوع حقوقی-فقهی در ارتباط با توسعه پایدار سواحل مکران وجود دارد. در این میان، قوانین کلان بالادستی و مبانی فقهی آن سهم قابل توجهی در ایجاد این ظرفیتهای حقوقی دارند؛ اسناد کلانی مانند سند توسعه منطقه ساحلی مکران، قانون برنامه ششم توسعه، سند چشمانداز 1404، قانون چگونگی اداره مناطق آزاد، قانون تشویق و حمایت از سرمایهگذاری خارجی و قانون رفع برخی موانع تولید.نتیجهگیری: علیرغم وجود چالشهای حقوقی پیشروی توسعهیافتگی مکران، نظیر چالشهای زیستمحیطی، تعارض سرمایهگذاری خارجی با برخی قواعد و اصول جمهوری اسلامی و نیز عدمالحاق ایران به FATF، باید اذعان داشت که ایران در راستای جذب سرمایهگذار خارجی در زمینه توسعه سواحل راهبردی مکران گامهای مثبت و قابل تحسینی نیز برداشته است.
