فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه و اهداف مطالعات نشان داده‌اند قیود فردی مانند بهره هوشی بر تأثیرپذیری رشد حرکتی از مداخلات حرکتی تأثیر مثبت دارد، اما تأثیر ژن به‌عنوان قید در این زمینه مورد بررسی قرار نگرفته است. بنابراین هدف مطالعه حاضر مقایسه تأثیر ژنوتیپ‌های ACE بر اثربخشی مداخلات حرکتی اسپارک در رشد مهارت‌های حرکتی درشت بود. مواد و روش‌ها جامعه آماری شامل کلیه کودکان پسر 6 الی 8 ساله (1/45±7/4) منطقه 4 شهر تهران بود که 50 نفر از آنان به شیوه نمونه‌گیری تصادفی ساده، به‌عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار اندازه‌گیری آزمون اولریخ و استخراج DNA از بزاق بود. پس از تعیین ژنوتیپ‌های II (11 نفر)، ID (25 نفر)، DD (14 نفر) پیش‌آزمون از آزمودنی‌ها گرفته شد. سپس گروه‌ها 8 هفته در 24 جلسه آموزشی مداخلات حرکتی اسپارک را تمرین کردند و در‌نهایت پس‌آزمون گرفته شد و داده‌ها با نرم‌افزار SPSS و به روش تحلیل کوواریانس تحلیل شدند.یافته‌ها نتایج نشان داد اثر ژنوتیپ‌های متفاوت ACE، در اثربخشی برنامه حرکتی اسپارک بر عملکرد مهارت‌های جابه‌جایی (0/005=P)، معنادار است، اما بر عملکرد مهارت‌های توپی (0/14=P)، معنادار نیست. در این راستا کودکان دارای ژنوتیپ‌های DD نسبت به ژنوتیپ II پیشرفت بیشتری در اجرای مهارت‌های حرکتی جابه‌جایی داشتند. نتیجه‌گیری این نتایج مدل نیوول را از این جهت که قید فرد به‌عنوان یکی از قیود می‌تواند بر یادگیری و رشد تأثیر‌گذار باشد تأیید می‌کند. به این صورت که ژن ACE به‌عنوان یک قید فردی، نقش مهمی در ارتقای مهارت حرکتی جابه‌جایی کودکان ناشی از اجرای برنامه مداخله حرکتی دارد.