تأثیر تمرینات اصلاحی بر پوسچر، فعالیت عضلانی و کینماتیک شانه در هندبالیستهای دارای سندرم متقاطع فوقانی
نویسندگان
1 گروه بیومکانیک و آسیب شناسی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران.
2 گروه بیومکانیک و آسیب شناسی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران.
3 گروه بیومکانیک و آسیب شناسی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران.
4 گروه بیومکانیک و آسیب شناسی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران.
5 گروه بیومکانیک و آسیب شناسی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران.
doi
10.32598/SJRM.12.6.2980چکیده
مقدمه و اهداف در افراد با ناهنجاری سندرم متقاطع فوقانی پوسچر ناهنجار، تغییرات الگوی فعالیت عضله و الگوی حرکتی گزارش شده است. این تغییرات میتواند به عدم تعادل فعالیت عضلانی، الگوی حرکتی و تغییرات بیومکانیکی منجر شود. هدف مطالعه حاضر بررسی تأثیر تمرینات اصلاحی بر پوسچر، فعالیت عضلانی و کینماتیک شانه در هندبالیستهای مرد دارای سندرم متقاطع فوقانی بود. مواد و روشها این مطالعه نیمهتجربی بر روی 30 هندبالیست مرد با ناهنجاری سندرم متقاطع فوقانی انجام شد که بهصورت تصادفی به 2 گروه آزمایش (15 نفر)، و کنترل (15 نفر )، تقسیم شدند. متغیرهای الگوی فعالیت عضلات اندام فوقانی، کینماتیک شانه، سربه جلو، شانه گرد و کایفوز قبل و بعد از مداخله در هنگام پرتاپ توپ ارزیابی شدند. کینماتیک شانه و الگوی فعالیت عضلات اندام فوقانی (فوق خاری، راستکننده ستون مهرهها، ذوزنقه فوقانی، ذوزنقه میانی، پشتی بزرگ، سینهای بزرگ)، با استفاده از الکترومیوگرافی و سیستم آنالیز حرکت ثبت شد. زوایای سر به جلو و شانه به جلو آزمودنیها به روش عکسبرداری از نمای جانبی و زاویه کایفوز توسط خطکش منعطف قبل و بعد از 8 هفته تمرین اصلاحی جامع اندازهگیری شد. گروه تمرین بهمدت 8 هفته (3 جلسه در هفته)، در برنامه تمرینات اصلاحی جامع شرکت کردند، اما گروه کنترل در هیچ برنامه تمرینیای شرکت نکردند. جهت تجزیهوتحلیل دادهها از آزمونهای آماری آنالیز واریانس دوطرفه و بونفرنی در سطح معناداری 0/05=P استفاده شد. یافتهها ناهنجاریهای سر به جلو (0/001=P)، شانه به جلو (0/003=P)، و کایفوز (0/002=P)، در گروه آزمایش، بهبود قابلتوجهی در مقایسه با گروه کنترل در پیشآزمون و پسآزمون داشتند. در مرحله آمادگی پرتاپ و پرتاپ (پرتاپ با سرعت آهسته و سریع) در گروه تمرینات اصلاحی، فعالیت بالایی در عضلات فوق خاری، راستکننده ستون مهرههای کمری، ذوزنقه فوقانی، ذوزنقه میانی، پشتی بزرگ و سینهای بزرگ نسبت به گروه کنترل مشاهده شد (05/0>P). همچنین در مرحله آمادگی پرتاپ و پرتاپ (پرتاپ با سرعت آهسته و سریع) در گروه تمرینات اصلاحی جامع، دامنه حرکتی بالایی در فلکشن شانه، فوروارد فلکشن شانه، اینترنال روتیشن شانه و اکسترنال روتیشن شانه، آبداکشن، نسبت به گروه کنترل مشاهده شد (0/05>P).نتیجهگیری نتایج مطالعه حاضر نشان داد تمرینات اصلاحی بهطور قابلتوجهی متغیرهای کینماتیکی و الگوی فعالیت عضلات را تغییر داد که این موضوع میتواند بهمنظور پیشگیری از آسیب اندام فوقانی در هنگام پرتاپ در تحقیقات آینده مؤثر باشد.