اعتباریابی ابزار سنجش گزارشگری سرمایه فکری در ایران مبتنی بر رویکرد حداقل مربعات جزئی براساس نظریه نمایندگی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری حسابداری، گروه حسابداری، واحد بابل، دانشگاه آزاد اسلامی، بابل، ایران.
2 استادیار گروه حسابداری، واحد بابل، دانشگاه آزاد اسلامی، بابل، ایران. (نویسنده مسئول)
3 گروه حسابداری، واحد بابل، دانشگاه آزاد اسلامی، بابل، ایران.
doi
چکیده
در دهه اخیر شرکتها توجه ویژهای را برای اندازه گیری سرمایه فکری برای ارائه گزارش به استفاده کنندگان دارند. از طرفی بر اساس نظریه های نمایندگی و علامتدهی، شرکتها علاقه مند هستند کیفیت اطلاعات ارائه شده خود را بهبود بخشند. افزایش کیفیت گزارشگری مالی میتواند پیامدهای اقتصادی مهمی به همراه داشته باشد. پژوهش حاضر با هدف بررسی ساختار عاملی، پایایی و روایی ابزار سنجش گزارشگری سرمایه فکری در ایران انجام شد. در این پژوهش توصیفی از نوع همبستگی، با روش نمونه گیری خوشهای 112 نفر از مدیران و کارشناسان شرکتهای دانش بنیان انتخاب شدند. الگوریتم تحلیل دادهها به روش حداقل مربعات جزئی که شامل: بررسی مدلهای اندازه گیری (آلفا کرونباخ،، پایایی ترکیبی، روایی همگرا و واگرا) و برازش مدل ساختاری (ضرایب بار عاملی، معناداری ضرایب مسیر و ضریب تعیین، شاخص پیش بینی مدل، نیکوی برازش) است که جهت ارزیابی پنج مؤلفه «اهمیت و بسترها، اجزای گزارشگیری (سرمایه انسانی، سرمایه ساختاری، سرمایه ارتباطی)، شیوه اندازه گیری، شیوه گزارشگری، پیامد گزارشگری» ابزار سنجش گزارشگری سرمایه فکری در ایران مورد استفاده قرار گرفت. برازش هر دو بخش الگوریتم دادهها و نتایج حاصله از تحلیل عاملی تأییدی نیز نشاندهنده مطلوبیت و قابل قبول بودن ساختار مکنون در سطح شاخصها و مؤلفهها بود. با توجه به نتایج پژوهش حاضر میتوان گفت که ابزار سنجش گزارشگری سرمایه فکری در ایران، در جامعهی شرکتهای دانش بنیان اعتبار و روایی سازه خوبی دارد و میتوان از آن برای سنجش و شناسایی میزان مؤلفه و شاخصهای سرمایه فکری و تسهیل در فهم تأثیر سرمایه فکری بر پیامدهای اقتصادی شرکتهای دانش بنیان بهره گرفت.
