مقایسه اثرات 8 هفته تمرین دویدن بر روی تردمیل و سطح زمین بر فعالیت الکتریکی عضلات افراد مبتلابه زانوی پرانتزی
نویسندگان
1 گروه مدیریت و بیومکانیک ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران.
2 گروه مدیریت و بیومکانیک ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران.
3 گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران.
doi
10.32598/SJRM.12.5.8چکیده
مقدمه و اهداف ناکارآمدی در عضلات و اجزای عملکننده بر مفصل زانو باعث ایجاد عارضههای مختلفی میشود که ازجمله آنها میتوان به عارضه زانوی پرانتزی اشاره کرد. هدف از پژوهش حاضر مقایسه اثرات 8 هفته تمرین دویدن بر روی تردمیل و سطح زمین بر فعالیت الکتریکی عضلات افراد مبتلا به زانوی پرانتزی بود.مواد و روشها پژوهش حاضر از نوع نیمهتجربی و آزمایشگاهی بود. 45 پسر مبتلا به زانوی پرانتزی بهصورت نمونهگیری در دسترس در 3 گروه کنترل، تمرین روی زمین و تمرین روی تردمیل بهطور تصادفی قرار گرفتند. تمرینات دویدن 8 هفته در گروههای تمرینی اجرا شد. فعالیت الکتریکی عضلات منتخب بهوسیله دستگاه الکترومایوگرافی ثبت شد. جهت تحلیلهای آماری از تحلیل واریانس ترکیبی با اندازههای تکراری در سطح معناداری 0/05 استفاده شد.یافتهها نتایج نشان داد در افراد مبتلا به زانوی پرانتزی بعد از اجرای تمرینات دویدن روی تردمیل، فعالیت الکتریکی عضلات دوسر رانی و دوقلوی داخلی طی فاز تماس پاشنه افزایش معنیدار داشته است. همچنین نتایج نشان داد فعالیت الکتریکی عضلات دوسر رانی و پهن خارجی در گروه افراد مبتلایان به زانوی پرانتزی بعد از تمرینات دویدن بر روی زمین افزایش معنیداری را نشان داده است. در فاز نوسان نیز نشان داده شد فعالیت الکتریکی عضلات درشتنی قدامی، سرینی میانی و نیمهوتری در گروه مبتلایان به زانوی پرانتزی پس از اجرای تمرینات دویدن روی سطح زمین افزایش معنیداری دارد.نتیجهگیری باتوجهبه یافتهها میتوان نتیجه گرفت احتمالاً دویدن بر روی تردمیل توانسته در بهبود فعالیت عضلات و همچنین در پیشگیری از پیشرفت عارضه زانوی پرانتزی مؤثر واقع شود.
