اندازه‌ گیری کارایی شرکت‌ های هواپیمایی با استفاده از رویکرد تحلیل پوششی داده‌ها

نویسندگان

1 دانشگاه تهران

2 دانشگاه مدرس

3 دانشگاه تهران

4 دانشگاه تهران

doi
10.22034/joae.2023.379393.1149
چکیده

علیرغم افزایش رقابت و نیاز به شناخت بهتر از میزان کارایی نسبی یک شرکت هواپیمایی در مقایسه با دیگر شرکت‌ها، تاکنون مطالعات انگشت-شماری به موضوع کارایی شرکت‌های هواپیمایی در ایران همراه با مدنظر قرار دادن فازهای مختلف فرایند انجام کار و عدم اطمینان‌های موجود پرداخته‌اند. به‌عبارتی پژوهش‌های موجود بیشتر از مدل‌های تحلیل پوششی داده‌ها در حالت قطعی استفاده نموده‌اند و این در حالی است که در واقعیت، در بسیاری از مسائل با انواع ابهام و عدم قطعیت مواجه هستیم. هدف این پژوهش این‌است تا با استفاده از منطق فازی و رویکرد تحلیل پوششی داده‌ها شبکه‌ای در قالب ارائه یک روش جدید (رویکرد تجزیه جمعی فازی)، خطوط هوایی ایران را مورد ارزیابی قرار دهد. از این رو داده‌های واقعی 14 شرکت هواپیمایی ایرانی استفاده شده است. مطالعه‌ موردی مورد نظر، نشان می دهد که خطوط هوایی پویا، تابان و ایرتور در مقایسه با دیگر خطوط هوایی بترتیب با 1، 97/0 و 96/0 دارای کارایی کل بهتری بوده‌اند. اگرچه تنها خط هوایی کارا با بازدهی 1، پویا می باشد. این در حالی است که خط هوایی نفت با کارایی 77/0 در مقایسه با دیگران از بازده کمتری برخوردار بوده است.