بررسی مقایسهای حجیت قاعده لطف از منظر ملااحمد نراقی و استاد جعفر سبحانی
نویسندگان
1 دانش آموخته دکتری مذاهب کلامی؛ دانشگاه ادیان و مذاهب
2 رییس دانشکده مذاهب؛ دانشگاه ادیان و مذاهب.
doi
چکیده
یکی از قواعدی که در علم کلام از آن بحث میشود، قاعده لطف است. این قاعده در اصطلاح کلامی عبارت است از گونهای رفتار و فعل که علیرغم فقدان اضطرار و الزام، مطیع را به طاعت نزدیک و از سرپیچی دور میکند. تشخیص مصادیق و لزوم وجوب آن بر خداوند را قاعده لطف مینامند. اهمیت این قاعده به حدی است که پس از قاعده حسن و قبح عقلی مهمترین قاعده کلامی عدلیه محسوب میشود. یکی از مسائل غامض در این حوزه، معیار تشخیص مصادیق و انطباق آنها با قاعده لطف است که سبب اختلاف نظر محققان در این باب شده است. ملااحمد نراقی، به عنوان یکی از دانشمندان و متکلمان برجسته جهان تشیع، تشخیص قطعی این قاعده را به علت فقدان احاطه بشر ناممکن میداند، در حالی که جعفر سبحانی، از دانشمندان و متکلمان معاصر، تشخیص قطعی آن را به علت حجیت یقین انسان معتبر میشمارد. در این مقاله میکوشیم پس از بررسی و موشکافی دقیق قاعده لطف، به بررسی مقایسهای مقدمات استدلال و نتایج دیدگاه این دو شخصیت کلامی در این زمینه بپردازیم.
