بررسی ارتباط پارامترهای کینماتیکی آسیب‌های تنه و زانو در جودوکاران مرد

نویسندگان

1 گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، واحد تهران شرق، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.

2 گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، واحد تهران شرق، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.

3 گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، واحد تهران شرق، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.

doi
10.32598/SJRM.12.2.9
چکیده

مقدمه و اهداف امروزه شایع‌ترین مکانیسم آسیب مفصل زانو برای جودوکاران درشرایط ایستاده رخ می‌دهد. هدف از تحقیق حاضر، بررسی ارتباط متغیرهای کینماتیکی با وقوع آسیب‌های زانو در جودوکاران مرد بود.مواد و روش‌ها بدین منظور تعداد 15 نفر از جودوکاران مرد با دامنه سنی 20 تا 30 سال براساس معیارهای ورود وخروج انتخاب و به 2 گروه 7 نفره دارای سابقه آسیب مفصل زانو و 8 نفر بدون سابقه آسیب تقسیم شدند. بعد از مارکرگذاری روی بدن آزمودنی‌ها از آن‌ها خواسته شد بر روی جعبه 30 سانتی‌متری قرار گرفته و پس ازیک پرش روبه بالاروی یک پا (پای تکیه‌گاه) روی سطح زمین فرودآیند. برای اندازه‌گیری زوایای مفاصل زانو و تنه هنگام پرش و فرود نیز از دوربین‌هایی که در 4 طرف قرار گرفته بودند، استفاده شد. از آزمون شاپیرو ویلک برای نرمال بودن داده‌ها، از آزمون تحلیل کوواریانس برای بررسی ارتباط بین متغیرهای تحقیق استفاده شد. سطح معنا‏داری نیز P<0/05 در نظر گرفته شد. یافته‌ها یافته‌ها نشان داد جودوکاران سالم نسبت به جودوکاران با سابقه آسیب دارای زاویه فلکشن زانوی کمتر و والگوس زانوی بیشتری بودند. همچنین فلکشن تنه کمتر، چرخش داخلی زانو بیشتر و نهایتاً سرعت چرخش نسبی بین ران و درشت نی بیشتری در گروه سالم نسبت به گروه آسیب دیده مشاهده شد (P<0/05).نتیجه‌گیری باتوجه‌به نتایج تحقیق حاضر به نظر می‌رسد ورزشکاران دارای سابقه آسیب اندام تحتانی، دارای میزان فلکشن کمتر و والگوس بیشتر در زانو، فلکشن تنه کمتر، چرخش داخلی زانوی بیشتر و نهایتاً سرعت چرخش نسبی بین ران و درشت نی بیشتری نسبت به ورزشکاران بدون سابقه آسیب زانو هستند. بنابراین متخصصان و مربیان باید تمرینات پیشگیری از آسیب دوباره را برای این گروه از ورزشکاران طراحی کنند.