اثر تیپینگ بر فعالیت فیدفورواردی عضلات پای غیرغالب حین پرش- فرود تک پا در والیبالیست‌های حرفه‌ای با بی‌ثباتی مزمن مچ پا

نویسندگان

1 گروه بیومکانیک و آسیب شناسی ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران.

2 گروه بیومکانیک ورزشی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.

3 گروه بیومکانیک ورزشی، پژوهشکده علوم حرکتی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران.

doi
10.32598/SJRM.12.2.14
چکیده

مقدمه و اهداف با وجود اینکه ورزش والیبال در زمره ورزش‌های تماسی نیست، اما آمار مصدومیت در تمرینات و مسابقات والیبال بالا است. ضمن اینکه پرش‌های زیادی در طول تمرین انجام می‌شود که دلیلی برای بالابودن درصد صدمات ناشی از پرش و فرود باشد. هدف مطالعه حاضر بررسی اثر تیپینگ بر فعالیت فیدفورواردی عضلات اندام تحتانی حین پرش- فرود تک پا در والیبالیست‌های حرفه‌ای با بی‌ثباتی مزمن مچ پا بود.مواد و روش‌ها فعالیت الکترومایوگرافی عضلات ساقی قدامی، دوقلو خارجی، نازک نئی بلند، سرینی میانی، پهن خارجی و راست رانی اندام غیرغالب، حین مهارت اسپک با فرود تک پای 13 والیبالیستی که به‌صورت نمونه‌گیری هدفمند در مطالعه شرکت کردند، قبل و بعد از تیپینگ ثبت شد. برای محاسبه‌ میزان فعالیت عضلات قبل و بعد از تیپینگ از جذر میانگین مربعات استفاده شد. داده‌ها با استفاده از آزمون تی همبسته در سطح معناداری 0/05 تجزیه و تحلیل شدندیافته‌ها یافته‌ها فقط تفاوت معنادار اثر تیپینگ بر حداکثر فعالیت فیدفورواردی عضله نازک نئی بلند (0/02=P) و میانگین فعالیت عضله نازک ‌نئی بلند (0/03=P)، را نشان داد، اما برای سایر متغیرها اثر معنادار نبود(0/05≤P).نتیجه‌گیری باتوجه‌به یافته‌ها، به نظر می‌رسد استفاده از تپینگ برای بهبود فعالیت فیدفورواردی عضلات در فرود تک پای والیبالیست‌ها مبتلا به بی‌ثباتی مزمن مچ پا، مناسب نیست و بهتر است از سایر تمرینات و روش‌ها برای بهبود فعالیت عضلات در این افراد در مراحل بازتوانی و تمرینات استفاده کرد.