بررسی و تحلیل نوسازیِ صنعتی در دوران رضاشاه پهلوی با تأکید بر صنعت حملونقل؛ مطالعۀ موردی: وضعیتِ اُتومبیلِ سواری
نویسندگان
1 دانشیار گروه تاریخ و ایرانشناسی، دانشگاه اصفهان، ایران
2 دانشجوی دکتری تاریخ انقلاب اسلامی، دانشگاه اصفهان، ایران
3 دانشیار گروه تاریخ و ایرانشناسی، دانشگاه اصفهان، ایران
doi
10.22034/jiiph.2025.64768.2550چکیده
توسعه، نوسازی و مسائل مرتبط با آن در تاریخ معاصر ایران همواره مسئلهمند و مناقشهبرانگیز بودهاست. یکی از مهمترین و حساسیتبرانگیزترین این عرصهها، مسائل مربوط به نوسازی و توسعۀ صنعتی است که از اواخر دوران قاجار بهعنوان یکی از اصلیترین راههای برونرفت از عقبماندگی در کشور همواره مطرح بود. رضاشاه پهلوی نیز با تأیید این امر، توسعۀ حملونقل ازجمله راهآهن سراسری و واردات اُتومبیلِ سواری را در رئوس برنامههای صنعتی خود قرار داد. این پژوهش با روش توصیفیتحلیلی، این موضوع را مورد بررسی قرار داده و در پی پاسخگویی به این سؤال است که روند و فراز و فرودِ توسعه و نوسازیِ صنعتی در دوران رضاشاه پهلوی، با تأکید بر صنعت حملونقل و با تحلیل وضعیت اُتومبیلِ سواری چگونه بودهاست؟ یافتههای این پژوهش نشان میدهد که رویکرد به واردات اُتومبیلِ سواری در این دوره، رهیافتی دولتمحور و با نگاهی ویژه به اُتومبیلهای غربی، بهویژه خودروهای آمریکایی و آلمانی بود. آغاز گستردۀ واردات اُتومبیلِ سواری در این دوران بهرغم چالشهای فراوانی که بههمراه داشت، تابعی از شرایط داخلی و بینالمللی بود که به نظر میرسد علاوه بر اهداف سیاسی همچون تسهیل اِعمال قدرت حکومت مرکزی بر نقاط مختلف کشور و راهحلی برای رهایی از سلطۀ نیروهای خارجی، از بُعد اقتصادی-صنعتی، منجر به انتقال دانش و فناوری ساخت اُتومبیلِ سواری، شکلگیری زیرساختهای لازم برای ایجاد صنعت خودروسازی داخلی در دوران محمدرضا پهلوی و نیازآفرینی برای طبقۀ متوسط شهری شد.