ارزیابی زیست فعالی داربست کامپوزیتی نانوبیوگلاس پوشش داده شده با پلی هیدروکسی بوتیرات جهت مهندسی بافت استخوان
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد مواد، باشگاه پژوهشگران جوان ، دانشگاه آزاد اسلامی واحد نجف آباد
2 عضو هیئت علمی گروه مواد، دانشکده مهندسی مواد، دانشگاه صنعتی اصفهان
3 عضو هیأت علمی گروه بیومواد، نانوتکنولوژی و مهندسی بافت، دانشکده فناوری های نوین پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان
4 کارشناسی ارشد مواد، باشگاه پژوهشگران جوان ، دانشگاه آزاد اسلامی واحد نجف آباد
doi
10.30501/jamt.2010.70229چکیده
توسعه داربست های کامپوزیتی به علت ترکیب شدن خواص مفید دو یا چند ماده در راستای رسیدن به نیازهای مکانیکی و فیزیولوژیکی بافت میزبان روز افزون می باشد. در این تحقیق ابتدا پودر نانوبیوگلاس (nBioglass) با اندازه دانه بین 65-55 نانومتر تهیه و سپس داربست متخلخل سرامیکی بیوگلاس با درصدهای وزنی 30 و 40 ، 50 به روش تکرار پذیری غوطه وری اسفنج پلی یورتان تهیه شد. جهت بهبود استحکام مکانیکی، داربست ها توسط 6% درصدوزنی- پلیمر پلی هیدروکسی بوتیرات (P3HB) در مدت زمان 30 ثانیه و 1 دقیقه پوشش دهی شدند. جهت مطالعات فازی و عنصری، ریخت شناسی، اندازه ذرات و تعیین گروه عاملی به ترتیب از دستگاه های مشخصه یابی XRD، XRF ،SEM ، FE-SEM و FT-IR استفاده شد. سپس جهت ارزیابی زیست فعالی داربست بهینه با 30 درصد وزنی بیوگلاس و 6 درصد وزنی P3HB انتخاب گردید. جهت زیست فعالی از محلول شبیه سازی بدن (SBF) استفاده شد که داربست ها به مدت 4 هفته در این محلول در درجه حرارت 37 درجه سانتی گراد در انکوباتور نگهداری شد. آزمون های XRD , SEM و AAS نشان دهنده تشکیل هیدروکسی آپاتیت بر روی سطح داربست زیست فعال می باشد. در نتیجه، مناسب ترین داربست، داربستی با 30 درصد وزنی بیوگلاس و 6 درصد وزنی P3HB و درصد تخلخل بین %87- 75 می باشد که می تواند در مهندسی بافت استخوان کاربرد داشته باشد.
