ریشهیابی چالشهای استقرار زیرساخت داده مکانی (SDI) در محدوده حریم پایتخت
نویسندگان
1 استاد گروه تخصصی جغرافیا، دانشکده ادبیات، علوم انسانی و اجتماعی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 استادیار گروه تخصصی جغرافیا، دانشکده ادبیات، علوم انسانی و اجتماعی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 دانشجوی دکتری تخصصی رشته جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشکده ادبیات، علوم انسانی و اجتماعی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
10.22034/eiat.2024.206203چکیده
حریم پایتخت با نابهسامانیها و مشکلات متعددی از حیث اقتصادی، اجتماعی، سکونتگاهی و محیطزیست مواجه است و امروز بیش از پیش نیازمند بهبود و ارتقاء مدیریت فضایی است. لازمه سازمانیابی فضایی وجود یک سامانه پشتیبان تصمیم است که تجارب جهانی حاکی از آن است که این سامانهها در طول زمان بدون بهرهگیری از یک زیرساخت داده مکانی به توفیق چندانی دست نمییابند. پژوهش حاضر ضمن بررسی کامل مطالعات آسیبشناسانه گذشته، با استفاده از روش استخوان ماهی علت بروز چالشها و موانع استقرار زیرساخت داده مکانی را جستجو نمود. این علل در سه سطح عوامل، معیارها و زیرمعیارها احصاء شدند. تعداد 6 عامل، 11 معیار و 19 زیرمعیار در نمودار مربوط به این روش درج شدند. در مرحله بعد ضمن استفاده از نظرات خبرگان امر، با خلاصهسازی نتایج مرحله قبل و با بهرهگیری از روش آزمون تصمیمگیری و آزمایش ارزیابی (موسوم به دیمتل) کنکاش پیرامون روابط علی و معلولی میان چالشهای پیشروی استقرار زیرساخت داده مکانی در محدوده حریم انجام شد. نتایج تحقیق حاکی از آن است که سه عامل کیفیت پایین دادههای مکانی، عدم وجود فراداده و فقدان و ناکارآمدی استانداردهای تولید نقشه از نوع معلول شناخته شده و دو عامل نگرش غلط به فناوری و تحقیق و هزینهبر بودن تولید داده مکانی از نوع علت هستند. سه عامل دیگر نیز از حیث تاثیرگذاری و تاثیرپذیری ضعیف ارزیابی شدند.