بسترها و کارکردهای وقف در خراسان و ماوراءالنهرِ دورۀ سامانیان
نویسندگان
1 دانشیار گروه تاریخ دانشگاه تبریز، ایران
2 دانشجوی دکتری تاریخ ایران دوره اسلامی دانشگاه تبریز، ایران
doi
10.22034/jiiph.2025.65286.2555چکیده
وقف، بهعنوان یکی از مهمترین نهادهای اجتماعی در دورۀ سامانیان، بر ساختارهای اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی، آموزشی و اعتقادی خراسان و ماوراءالنهر تأثیرات عمیقی داشتهاست. گروههای اجتماعی، متأثر از انگیزههای مختلف، با بهرهگیری از وقف در عرصههای گوناگون منشأ خدمات متنوعی شدند. موقوفات علاوه بر حمایت از نهادهای علمی و مذهبی، در تقویت بنیانهای اقتصادی و اجتماعی نیز نقشآفرین بودند. وقف با تأمین مالی خدمات رفاهی، ایجاد فرصتهای شغلی و توزیع ثروت، به بهبود معیشت عمومی و کاهش نابرابری اجتماعی کمک میکرد. همچنین در ساخت و نگهداری رباطها و کاروانسراها، دفاع از مرزها و امنیت راهها نقش بسزایی داشته و موجب رونق تجارت شدهاست. بررسی این ابعاد نشان میدهد وقف نهتنها ابزاری برای توسعۀ علمی و فرهنگی، بلکه عاملی مؤثر در انسجام اجتماعی نیز بودهاست. مسئلۀ این پژوهش، بسترها و کارکردهای وقف در خراسان و ماوراءالنهر است. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی-تحلیلی و تکیه بر منابع تاریخی، جغرافیایی، ادبی و زندگینامهای، نقش وقف را در توسعۀ مساجد، مدارس، خانقاهها، رباطها، کاروانسراها و زیرساختهای شهری بررسی میکند. فرضیۀ این پژوهش این است که بسترهای اجتماعی و فرهنگی خراسان و ماوراءالنهر، با نیازهای علمی و اقتصادی جامعه پیوند خورده و شرایطی را فراهم کرده که گروههای اجتماعی از طریق وقف، به ارائۀ خدمات اجتماعی، علمی، آموزشی و اقتصادی بپردازند. این فرایند بنیانهای اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و زیرساختهای شهری را تقویت کردهاست.